Terugblik 2019

Zaterdag 16 november 2019 – VOLKSSPELEN met achteraf SPAGHETTI-AVOND

Zondag 13 oktober 2019 – NATUURWANDELING in MOEN met gids

Zaterdag 14 september 2019 – Bezoek aan het RED STAR MUSEUM Antwerpen

  • Die zaterdag 14 september was het een heerlijk nazomer weertje en met 21 Liever Gelijkers gingen we weer de gay capital of Belgium onveilig maken.
    Het was reeds van 21 juni 2014 geleden dat we de route van de landverhuizers vanaf het Centraal Station naar de Schelde hadden gedaan.  In het Red Star Museum waren we toen niet geraakt.  Het museum opende in 2013 en werd reeds na 5 jaar in 2018 gerenoveerd.

    Ideale gelegenheid om het dit keer eens onder de loep te nemen.

    Omdat we met meer dan 15 waren, dienden we noodgedwongen 2 gidsen te nemen.  Eén groepje ging met Dirk mee, het andere met Micheline.

    Hier volgt het verhaal van Micheline.

    Zij leidde ons eerst naar een grote foto, één van de weinige van de binnenkant van het gebouw en opgesteld op de plaats waar deze genomen was.

    Diegenen die hier kwamen, waren allemaal 3e klas reizigers.  Op de 1e en 2e klas reizigers werd geen controle gedaan, die mochten zo de boot op.  Maar de 3e klas reizigers hadden hoofdzakelijk in onhygiënische toestanden gereisd toen zij in Antwerpen aankwamen en daarom moesten én zij, én hun kleren, én hun bagage ontsmet worden.  Vervolgens was er ook nog een medische controle en dan nog een administratieve controle.  En als dat alles achter de rug was, konden zij ook vertrekken, als ze het ticket konden betalen, natuurlijk.

    In 1893 komt het eerste gebouw, waar we ons op dat ogenblik bevonden. Tot dan toe gebeurden de controles gewoon aan de kade.   De dokters stonden te kijken of er niemand serieus ziek uitzag of het een of ander gebrek vertoonde.  Die werd er dan tussenuit gehaald, maar voor de rest werd er toen weinig gecontroleerd.  Maar toen de Amerikaanse regering steeds strengere eisen begon te stellen, had men extra accommodatie nodig en werd dit eerste gebouw opgericht.  In 1921 werd het gebouw ernaast bijgebouwd.

    In vergelijking met Ellis Island was dit maar een klein stationnetje.  En toch zijn er hier nog 2 miljoen mensen gepasseerd.

    Er werden geen vragen gesteld, waarom je wou vertrekken, maar je moest wel gezond zijn, anders mocht je niet mee.

    Anders dan tegenwoordig waar iedereen naar het hoe en het waarom wordt gevraagd. En je moest natuurlijk ook geld hebben, minstens 50 dollar om Amerika binnen te mogen en je moest je reis kunnen betalen.

    In een ruimte waar nu modellen van schepen stonden opgesteld, bevonden zich vroeger de stoommachines voor de ontsmettingstoestellen en voor het warm water voor de douches.

    Het verhaal van de Red Star Line begon in 1872 in Philadelphia waar de International Navigation Company werd opgericht en die hoofdzakelijk in olie handelde. Men wou olie van Amerika naar Europa brengen en passagiers mee terug nemen.  Daarom wou men hier een vaste stek hebben en personeel aanwerven, omdat dat hier goedkoper was dan in Amerika.

    Men koos ook voor Antwerpen omdat dat centraal gelegen was en in 1872 werd Sanba opgericht (Société Anonyme des Navigations Belges et Américaines).  Men kiest echter in de omgang voor een gemakkelijker naam en omdat de International Navigation Company een rode ster in het vaandel  draagt, is die vlug gekozen.

    In deze ruimtes hingen ook nog originele affiches van de Red Star Line.  Je kunt er de bestemmingen op aflezen.  Je ziet er ook de namen van de schepen en die eindigen allemaal op ‘land’: Finland, Kroonland, Belgenland, Zeeland ….

    Alhoewel het in het begin ook voor een deel een Belgische firma was, is daar 20 jaar later niets meer van te merken en is het kapitaal louter Amerikaans.

    Het eerste schip was een stoomboot maar had ook masten, omdat men niet genoeg steenkool kon meenemen om de overkant van de oceaan te halen.

    Dit was eigenlijk een vrachtschip en niet geschikt om passagiers te vervoeren.  Nadien kwamen er, ook op aandringen van de Antwerpse regering, betere schepen.  Deze konden al 2000 passagiers vervoeren en 500 bemanningsleden en maakten de overtocht in 10 dagen, daar waar er vroeger maar 800 passagiers meekonden en de reis, meestal in lamentabele omstandigheden, veel langer duurde, dikwijls zo’n 6 weken!

    Sinds de helft van de 19e eeuw was er een immigratiestroom op gang gekomen vanuit Europa, maar ook vanuit Azië en de Amerikaanse regering wou deze stroom stoppen.

    Men moest dan natuurlijk andere inkomsten gaan zoeken en men begon zich dan te focussen op toeristen en zo kwamen er ook meer luxueuze schepen.

    In 1929 was er de grote beurscrash in New-York met een wereldwijde crisis tot gevolg, tot in de jaren ’30.  Men besliste dan dat alle buitenlands kapitaal terug naar Amerika moest komen en in 1934 was het gedaan met de Red Star Line in Antwerpen.  Een aantal schepen werd nog opgekocht door een zekere Mr. Bernstein, een reder uit Hamburg, maar deze was Joods en toen de nazi’s aan de macht kwamen werden deze in beslag genomen. Sommige werden dan verkocht aan de concurrent, de Holland-Amerika-Lijn in Rotterdam.

    Die lijn bestaat nog altijd.
    In de volgende ruimte werd duidelijk dat migratie eigenlijk van alle tijden is.  Van toen de eerste mensen uit Afrika kwamen tot de vluchtelingen van nu.

    Waarom vertrekken mensen eigenlijk?   Wij hebben het hier goed en denken er niet aan, maar de situatie kan rap veranderen.  In de 19e eeuw was armoede vooral een reden om te vertrekken.  In het Meetjesland bv heeft bijna elke familie wel iemand die ooit vertrokken is, ook vanuit West-Vlaanderen.  Verder had je ook Vlamingen die naar Wallonië uitweken om daar te gaan werken.

    Indertijd was Amerika vragende partij.  Men had de prairies schoongeveegd van de Indianen, deze verkaveld en de landrush kon beginnen. De aanlokking van Amerika was groot.

    Dan kwamen we in de ruimtes van de persoonlijke getuigenissen en verhalen.

    Micheline lichtte er een paar uit.

    Eerst een moeder met 4 kinderen, de familie Moel uit Oekraïne.  Passagiers op de Lapland in 1922.  De vader ontbrak op de foto, want die was al naar Amerika.  De jongste zoon Morris, toen 6 jaar, heeft zijn verhaal nog kunnen vertellen.  Hem zagen we later terug in een filmpje uit 2016.  Hij was toen 100 jaar.

    Hij zag er nog goed uit voor zijne leeftijd.

    Verder nog een foto van de familie Bobelijn, vader, moeder en dochter, afkomstig uit Assenede, voor hun huis in Molines in Amerika.

    Hun dochter Irène Bobelijn heeft men ook opgespoord en teruggevonden in een verzorgingstehuis in Assenede, ze was toen 91.  Een leuk detail, onze Kurt Bauters afkomstig van Oost-Eeklo, werd geboren in hetzelfde etablissement, maar dat was toen nog een Moederhuis.  Hij heeft haar weliswaar nooit ontmoet, maar er toch veel over gehoord.

    Zij reisde indertijd op 6-jarige leeftijd haar ouders achterna naar Amerika en had daar de hemel op aarde, mooie kleertjes, lekker eten. Vader werkte in een fabriek van John Deere, de machinebouwer.  Maar op een gegeven moment gaan de zaken minder goed en vader moet de spaarcentjes aanspreken.

    Hij besliste toen om terug naar België te komen.  Ons Irèneke is dan 9 jaar en spreekt enkel Engels, het Vlaams is ze dan al vergeten.

    In haar getuigenis in het filmpje zegt ze dan ook: “Thuis spraken mijn ouders Vlaams, maar ik kon geen Vlaams meer.”  Ze had het die eerste jaren hier niet gemakkelijk, de mensen hadden immers andere gewoontes dan in Amerika.

    Ons Irèneke, geboren in 1922, vertrekt dus in 1928 met de SS Lapland naar New-York, maar komt al in 1931 met de SS Pennland terug naar België.  Het collectiestuk in het museum is de toenmalige, zeer luxueuze reiskoffer.

    Ze heeft altijd heimwee gehad naar Amerika.

    Micheline maakte ons ook attent op de foto van de zusjes Cohen, Bassia en Reza, uit Rusland. Zij waren met hun familie vanuit Rusland naar Antwerpen uiteindelijk 2 jaar onderweg.

    Bassia vertelde indertijd: “Antwerpen is mijn favoriete stad, want ik heb daar voor de eerste keer een ijsje gegeten.”

    Bassia Cohen was zo dankbaar dat ze naar Amerika kon komen, ze noemde zichzelf intussen Bessie, dat ze kleine vrijheidsbeeldjes begon te verzamelen.  Ze had er een hele collectie van en begint die ook uit te delen.  Het museum had later ook contact met haar dochter en deze wist zelfs niet dat haar moeder vroeger Bassia heette.

    En dan nog Einstein, die reisde natuurlijk wel 1e klasse. Die is hier ook nooit binnen geweest.  Einstein is indertijd wijselijk uit Hamburg vertrokken, toen de nazi’s zijn huis hadden doorzocht. Hij kwam naar België, want hij kende de familie Solvay.  In De Haan aan zee krijgt hij een villa ter beschikking.  Maar na doodsbedreigingen van de nazi’s vertrekt hij via Londen naar Amerika, waar hij als professor aan de universiteit van Princeton is blijven werken tot aan zijn dood.

    Micheline toonde ons ook een groot schilderij met als titel “Landverhuizers”.  Haar enige commentaar daarop was, dat dit niet realistisch was.

    Als je zeker wou zijn van je reis, nam je een betrouwbaar reisagent onder de arm. Die regelde de reis, van vertrek- naar eindpunt.  Onderweg kon je immers mensen tegenkomen met minder goede bedoelingen, die je bv valse tickets konden aansmeren.

     Als je bv vanuit Warschau vertrok, had je een treinreis over Berlijn tot in Antwerpen.  Je had er ook een hotel nodig om te verblijven, want de boten vertrokken niet elke dag.  Dan de boot tot in New-York en als je dan nog verder ging, nog eens een treinreis naar de definitieve bestemming.

    Alleen de 3e klas reizigers kwamen toe op Ellis Island voordat ze Amerika binnen mochten, of teruggestuurd werden …

    En wat kostte nu zo’n ticketje, want David wou dat al weten van in het begin van de rondleiding en zat blijkbaar op hete kolen.

    Micheline verloste hem uit zijn lijden en vertelde ons dat zo’n ticket, enkel voor de overtocht, anno 1900 voor de 3e klasse, zo’n 1000 Euro kostte.  Dat is nu nog veel.   Toen moest je daar 3 maanden voor werken.  Niet te vergeten, dat je ook tickets nodig had voor de rest van de familie.  Meestal ging de vader voorop naar Amerika om daar te werken en te sparen, om nadien de familie over te laten komen.

    Voor de 1e klasse was het ticketje x 3, dat was dan 3000 Euro.

    Dan kwamen we in de ruimtes waar de mensen ontsmet werden.  Antwerpen had immers ook schrik dat er besmettelijke ziektes binnenkwamen. Op de grond zagen we lijnen afgebakend waar vroeger de kleedruimtes en de douches waren.  De mensen moesten zich inwrijven met een mengeling van warme azijn en benzeen.  Toen wist men nog niet dat benzeen kankerverwekkend was.

    Vervolgens de medische controle.  De filmpjes die we zagen, waren niet bestemd voor gevoelige zielen.

    Er werd gecontroleerd of je sterk en gezond genoeg was.   Je kreeg ook een administratieve controle en een hele vragenlijst af te werken, vragen zoals, ben je anarchist, heb je in de gevangenis gezeten, ben je prostituee ….?

    Amerika was toen en nu nog een preutse maatschappij.

    Vanaf 1921 werd er ook nog gevraagd, kunt u lezen en schrijven?  Analfabeten waren dus ook niet meer welkom.

    Het verschil tussen 3e en 1e klas reizigers was immens.  1e klas reizigers baadden in luxe.  Ze konden gebruik maken van een zwembad, een fitness ruimte, een restaurant met orkestje, een balzaal.  In de vitrines zagen we mooi eetporselein,   menukaarten, aan boord gedrukt.

    Die van de andere klassen hadden kleinere eetruimtes,  gemeenschappelijke badruimtes, en je zag er wel es een blote poep.

    Je had alles overleefd en kwam dan aan in het beloofde land Amerika. De meeste nationaliteiten gingen daar ook samen wonen in kleine gemeenschappen, zoals je nu nog in grotere steden Turkse wijken, Marokkaanse of Joodse wijken hebt.

    En natuurlijk moest je daar de American dream waar maken.

    Micheline maakte ons nog opmerkzaam op een piano van Irving Berlin, geschonken door zijn kleindochter.

    Irving Berlin was een immigrant van Joods- Russische afkomst.  Geboren als Israel Isidore Beilin in Rusland op 11 mei 1888, overleden in New-York op 22 september 1989.

    Hij werd een zeer bekend Amerikaans componist en liedjesschrijver.   Hij maakte o.a. musicals en filmmuziek.

    Zo eindigde Micheline haar rondleiding over de getuigen van de mensen die hier zoal vertrokken zijn, hoe hun levensloop verder ging en wat er van hen is terecht gekomen.

    Als afsluiter bekeken we nog het filmpje ‘Dance’ van Hans Op De Beeck dat hij in 2013 maakte voor het Red Star Line Museum.    Een pittig detail, daarin figureert zelfs een lid van Liever Gelijk, nl. Gert Crispyn.

    Het was nu hoog tijd geworden om de interne mens een beetje te versterken.  Na zoveel verhalen, moest dat natuurlijk doorgespoeld worden.    Dat vonden we ietsje verder voorbij het MAS op het gezellige terras van eetcafé Otomat.  De Bollekes en andere drankjes liepen goed naar binnen.

    Nadien waren we te gast in het Italiaans restaurant Da Giovanni.   De bediening was leuk, de sfeer optimaal, zeker bij nog een drankje in afwachting van ons avondmaal samen.

    Al moesten we een tijdje op ons eten wachten, de aanblik van passerende lokale schoonheden maakte veel goed.

    Zo eindigde ons zonnig dagje Antwerpen en waren we weeral wat wijzer geworden.

Zondag 18 augustus 2019 – FIETSTOCHT – De Ooidonksfietsroute

Zaterdag 6 juli 2019 – BARBECUE met Liever Gelijk

21 – 23 juni 2019 : Weekend Liever Gelijk

  • Opnieuw op weekend met Liever Gelijk.  Met 28 man trokken we dit keer naar de Flandrienhoeve in Kluisbergen.  Nog nooit zijn er in onze lange geschiedenis zovelen mee op weekend gegaan.  Voor de organisatoren natuurlijk een hele kluif om zo’n bende in bedwang te houden, maar dat viel allemaal heel goed mee, zoals later zou blijken.

    De Flandrienhoeve ligt in het zacht glooiende landschap van de Vlaamse Ardennen.  De kamers zijn alle naar Vlaamse renners vernoemd.  En natuurlijk profiteerden we dit keer opnieuw van een fantastisch weertje.  Vanaf 18u gingen de deuren open voor het grote publiek, maar sommigen waren al wat vroeger gekomen om een helpende hand toe te steken.

    Hans en Geert hadden dit keer weer het vrijdagavond maal voorzien.  Een voorgerechtje met tomaat, mozzarella, Italiaanse ham en rucola.   Nadien een heerlijke spaghetti.  En als dessertje een lekker ijsje.  Maar natuurlijk moesten we vooraf nog aperitieven.  Buiten op het gazon werden  tafels opgesteld en alle stoelen werden in een grote kring daarrond gezet.  In het avondzonnetje lieten we ons de dranken en de hapjes goed smaken.  We moesten immers niet meer de baan op en dan kan dat wel.

    Na het avondmaal vergastte Kurt O. ons nog op een zelfgemaakte quiz.  Hij had er zijn werk van gemaakt, zo zeer zelf dat we de quiz over twee avonden moesten spreiden.

    De quiz was een beetje gebaseerd op de Homo Universalis, want na elke proef vielen er eentje of twee af.  Om een paar proeven op te noemen: we moesten de lengte van een touw raden, de leeftijden van een aantal bekende holebi’s.  Nadien een paar proeven buiten, zoals balletjes gooien in een tas, met een balletje tussen de knieën een afstand afhuppelen.  De proeven waren inderdaad niet zo gemakkelijk en we moesten dikwijls herbeginnen.   De tofste proef vond ik echter de Alzheimer Quiz: zoveel mogelijk voorwerpen onthouden en nadien opschrijven.

    Tot daar het eerste deel van de quiz, we zouden de volgende avond wel verder doen.  Natuurlijk werd er nadien nog een drankje genuttigd, tafelvoetbal en nog een paar andere gezelschapsspelletjes gespeeld.  Waar vorig jaar de spelletjes tot diep in de nacht duurden, gingen de meesten nu op tijd naar bed.  We hadden de volgende dagen immers een heel programma af te werken.

    Na, misschien voor sommigen, een niet zo verkwikkende nachtrust, mochten we toch genieten van een uitgebreid ontbijt die zaterdagmorgen.  Als eerste buitenactiviteit van ons weekend, gingen we op stap naar de top van de Kwaremont.  Langs landelijke wegeltjes, allemaal netjes op een rij, bereikten we het zenuwcentrum waar de Ronde van Vlaanderen elk jaar weer duizenden toeschouwers lokt.    Eddy, immers van de streek, wist ons te vertellen dat de naam Kwaremont van Gallo-Romeinse oorsprong is en vierkante berg betekent.  Na een rondje door het dorp waar we een paar mooie kunstwerken in de tuinen mochten bewonderen, trokken we terug naar onze hoeve om met een aantal auto’s naar Oudenaarde te trekken voor onze eerste activiteit die dag.

    We werden door twee gidsen, Wivine en Dirk, verwacht aan het Stadhuis van Oudenaarde voor onze stadswandeling over “Arbeiders en Baronnen”.  Misschien door een kleine onoplettendheid, omdat daar toevallig een lokale schoonheid passeerde – wie zal het zeggen – verloor er eentje zijn evenwicht en viel ter aarde neder.  Tja, onze Jan H. zal zich dit weekend nog wel lang blijven herinneren als datgene waarop hij zijn elleboog brak.   Gelukkig hadden we onze flying nurse Eddy die hem op tijd naar het ziekenhuis bracht om hem een beetje op te lappen.

    Onze 28-koppige bende werd in tweeën gedeeld en ging elk met zijn eigen gids mee.  Onze groep werd begeleid door Wivine, een dame heel rad van taal en ook heel bevlogen.

    Wivine nam ons eerst mee naar de Hoogstraat, een van de voornaamste straten van Oudenaarde en waar nu vele scholen, zij aan zij liggen.  Onze gidse wist ons te vertellen, dat Oudenaarde op het einde van de negentiende eeuw een heropleving onderging, mede door de bouw van een station (eigenlijk op het grondgebied van Bevere), gelegen buiten de stadswallen die in de 18e eeuw gesloopt werden.

    Zij nam ons mee naar het Tacambaroplein, een plein ter nagedachtenis aan de Belgische vrijwilligers die in  Tacambaro in Mexico omkwamen in het Mexicaanse avontuur van Maximiliaan van Oostenrijk en de Belgische prinses Charlotte.  Het beeld op het plein kijkt in de richting van Mexico. Wivine wees ons daar ook op verschillende huizen van textielbaronnen.  Van de textielfabriek zelf, van de broers Omer en Prosper Gevaert, is er niet veel meer over.  We herkenden nog de industriële gebouwen met de typische daken, nu een parking van een fitnesszaak, het oude stoommachinegebouw, de opslagplaatsen in “Manchesterstijl” (een bakstenen gebouw met brede vensters).  De wijk die door Gevaert voor zijn werknemers was aangelegd, was echter nog helemaal behouden.  We verbaasden ons over de toenmalige “arbeidershuizen” die zelfs voor de begrippen van deze tijd niet klein te noemen zijn. We maten een gevelbreedte van zeker 5 meter.

    Je had er een strategisch gelegen café op een hoek, vroeger “Werkmanslust” nu de Pink Panther genaamd, en aansluitend de bakstenen huizen met trapgeveltjes en bakstenen ornamenten, ontleend aan ontwerpen uit de textielsector

    Elk huis had ook een tuintje en vooruitstrevend voor die tijd, aansluiting op stadsgas, elektriciteit en riolering.

    Dan verder naar het stadspark Liedts, vroeger eigendom van de vooraanstaande familie Liedts. Charles Liedts, een belangrijke Belgische jurist en staatsman, liet er rond 1860 een buitenverblijf bouwen.  Na succesvolle diplomatieke onderhandelingen met Frankrijk werd hij baron en koos hij als devies “All for Duty”. Deze familieleuze prijkt nog altijd op de cartouches van het huidige kasteel.

    Charles’ zoon, Amedée Liedts, verbouwde het oorspronkelijke pand. De kinderloze Amedée schonk het “Kasteel Liedts” met de bibliotheek, de kunstverzamelingen en de tuin in 1907 aan de stad op voorwaarde dat de begrenzing van het “Park Liedts” nooit zou wijzigen en dat ook de volkstuintjes bleven bestaan. Nu is het kasteel een vrijzinnig centrum (Huis van de Mens).

    In het park kwamen we ook de tweede groep weer tegen.  Iedereen kwam weer samen op de Grote Markt van Oudenaarde en daar eindigde ons eerste deel van die dag.

    Voor het middagmaal werden we verwacht in het restaurant Lou Pahou in Ronse.  In een deftig herenhuis mochten we aanschuiven voor een gezellig etentje.  Alles was in orde, de cava als  aperitief, het aspergesoepje, de varkenswangetjes met gratin dauphinois en een salaatje, de frangipanetaart met koffie.

    Dan werden we verwacht voor het tweede deel van die dag aan het Toeristisch Kantoor van Ronse.

    Daar werden we opgewacht door Eddy Vandewalle.  Zoals achteraf zou blijken, hadden we met Eddy wel de hoofdvogel afgeschoten.  Hij had ook zijn huiswerk gedaan, want hij toonde een boek met een titel relevant aan onze vereniging: ‘Het is gelijk teken’.

    Hij vorderde ons dan op om verschillende leestekens op te noemen, de komma, het punt, het koppelteken, in het Frans trait-d’union, ook genoemd verbindingsteken.  Hij verwees dan naar de “verbinding” die Ronse indertijd had met het Waalse hinterland.

    We brachten een kort bezoek aan het ‘Must’, museum over textiel in Ronse door de eeuwen heen. En zoals vorig jaar in Komen-Waasten, mochten we hier ook nog wat weefgetouwen in werking zien.  Eddy toonde ons  nadien een estaminet uit de 19e eeuw.  De inboedel van café In den oude Dragonder was hier in een ruimte samengebracht en opgesteld.  We kregen nog een aperitiefdrankje, een Ronsenaarke, aangeboden.  De fles ging wel een paar keer rond.  We verwonderden ons ook over de mooie klanken die een “Symphonium” voortbracht.

    We zagen er ook de voorloper van de “flipperkast”, porseleinen luciferaanstekers, pruimtabakpotten (smakelijk) op de vloer.  Maar hoe heette het drinken uit de holte van een omgekeerd glas alweer?

    Vervolgens verder door Ronse op zoek naar authentieke cafeetjes, de naam van onze wandeling heette niet voor niets “Van Tap tot Tegeltableau”.

    We bezochten heel kort de Crypte onder de Sint-Hermeskerk.  Deze staat in verband met de verering van de plaatselijke heilige, Sint-Hermes, die aanroepen wordt tegen zenuw- en geestesziekten.

    Dat Ronse heel leuke pleintjes kent, mochten we dan ook ervaren.  We passeerden een kerk omgebouwd tot een soort “voedingstempel”, de Passage, we bewonderden de tegels op de gevel van een muziekcafé, maar een volgende café was pas gepoetst en daarom wierpen we van verre een blik op het interieur en op de uitbater.

    We sloten ons bezoek aan de cafés van Rone af op de Grote Markt in de “Harmonie”.  Daar mochten we de tegeltableaus in al hun glorie aanschouwen en bewonderen.   Een heel beminnelijke garçon presenteerde ons de lokale biertjes.  En voor wie het in zijn dagboek wil noteren, zijn naam is Baptiste 😉

    Dan terug naar onze hoeve voor het avondmaal.  Natuurlijk weer een aperitiefje in de warme avondzon.  Sommige binken lieten hun naakte torso’s bewonderen.  We keken ernaar en zagen dat het goed was, de ene al wat beter dan de andere.

    Dan was het tijd om aan te schuiven: een kazen- en charcuterietafel met stokbrood en groentjes allerhande.  We lieten het ons zeker smaken.

    Daarna begon het tweede deel van de quiz van Kurt.  We mochten onze woordenschat toetsen aan het “groot Nederlands dictee” in een aangepaste versie, maar daarom niet minder moeilijk.  Dan nog een paar behendigheidsproeven, een koekje van je voorhoofd in je mond krijgen (zonder je handen te gebruiken), met een pingpongballetje op je palet stuiterend, een rondje lopen, een fles met water proberen rechtop te plaatsen door deze omhoog te gooien.   En na nog een paar andere zuig- en trekproeven, kwam onze Philippe als overwinnaar uit de bus. Voor zijn prestaties kreeg hij een mooie neon regenbooglamp cadeau.

    Nadien was het weer tijd voor de gezelschapsspelletjes, maar toch niet zo veel later, kropen de meesten na deze lange en vermoeiende dag onder de lakens.

    De volgende ochtend werden we opnieuw verwacht door Eddy aan het oude stationnetje van Ronse voor onze Art-Deco wandeling.  Het was een revelatie te vernemen, dat dit het oorspronkelijk station van Brugge was, dat eertijds op ’t Zand stond van 1844 tot 1879 en in 1881 in Ronse werd heropgebouwd.

    Nadien begonnen we onze echte Art-Deco wandeling aan het college van Ronse.  Eddy liet ons daar de karakteristieken van deze stijl ontdekken: de horizontale lijnen, de voegen die dieper liggen, zodat er een schaduw ontstaat die de horizontaliteit nog benadrukt, de lichte kleur van de baksteen.  Aan de huizen ietsje hoger in de straat herkende je de trapkokers met glas-in-lood, de verwijzing naar boten met hun ronde vensters.   Eddy nam ons ook mee naar het huis van de Nederlandse kunstenaar Mark Manders, die al geruime tijd in Ronse woont.  Een bewijs dat Ronse ook op de kaart staat van de hedendaagse kunst.

    Verder naar een straat met bijna louter art-deco huizen.  Weer met de typische horizontale structuren, modern smeedwerk op balustrades en op de deuren.  Hij gaf ook voorbeelden aan van schilders uit die tijd, zoals een Picasso, Modigliani, een Kees Van Dongen, een ontwerp van een jurk van met een enorme print van een kreeft erop, de voorloper van de bedrukking op onze T-shirts.  Hij verwees ook naar de Russische schilder Malevich met zijn zwarte vierkant geschilderd in een hoek van een kamer.  Iets wat tot dan toe nog nooit was voorgesteld.  Dat was ook een van de stokpaardjes van Eddy.  Zijn standpunt was, dat alles in vraag kan gesteld worden en dat men samen zoekt welke mogelijkheden er zijn bij een vraagstelling om tot een oplossing te komen.

    Het woord dat hij daarbij dikwijls herhaalde was “paradigma”.

    Eddy was in een vroeger leven nog leraar moraal aan verschillende scholen.

    Bij een deur met de afbeelding van een naakte vrouw, bleef Eddy even staan.  Deze figuur veroorzaakte destijds veel ophef bij de meer vrome bevolking van de stad.  Eddy vertelde ons een anekdote hierover.  Tijdens één van zijn vroegere rondleidingen, vertrouwde een vrouw hem toe, dat zij als jong meisje, op weg naar school, steeds wachtte tot er niemand in de straat te bespeuren viel en dat zij dan vol bewondering over de mooie rondingen van de vrouw ging wrijven.

    Dan bracht Eddy ons terug naar het station waar we spijtig genoeg afscheid van hem moesten nemen.

    Voor ons laatste deel van het weekend vertrokken we naar de Zwalmmolen waar we aan de oevers van de Zwalm een picknick verorberden van de restjes van het weekend.

    De gids van dienst, ook Eddy genaamd, nam ons mee voor een maaldemonstratie in de Zwalmmolen en voor een wandeling langs de Zwalm. We leerden er alles over bovenslag- en de onderslagwatermolen, hoe vissen via een omweggetje voorbij stuwen konden geraken en over het geheimschrift van molenaars.  Hij had het zelfs over Gerard de Duivel en vertelde daarbij het verhaal van de duivelsbeten in de bladeren van het riet.

    Na de wandeling togen we terug naar onze hoeve om nog een laatste drankje te nuttigen.

    Alles werd netjes opgeruimd en terug op zijn plaats gezet.

    Vermoeid maar tevreden toog iedereen huiswaarts.

Woensdag 19 juni 2019 – Film in de Budascoop – MAURICE

Zaterdag 8 juni 2019 – Transfo Zwevegem Lasershooting

Zaterdag 18 mei 2019 – Gaypride Brussel

  • De zoveelste gay pride in Brussel, de 24e!  Daarop mocht Liever Gelijk natuurlijk weer niet ontbreken.  Het is natuurlijk onbegonnen werk met een vaste groep daar naar toe te trekken. Dat hebben we al lang opgegeven en we spreken dan zoals elk jaar af, voor wie daar zin in heeft, op de trappen van Brussel Centraal.  En elk jaar vormt er zich wel een groepje, dat onderweg wel eens uiteenvalt door de grote massa, maar achteraf wel terug samenkomt voor een drankje en eventueel nog een hapje.

    Kwestie van de opgedane indrukken ook eens te kunnen reflecteren naar de metgezellen.

    Om 12 u opende, zoals elk jaar weer, de gay village aan de Kunstberg.  Met de meeste stands op dezelfde plaats als het jaar daarvoor.  Stond daar weer op zijn vertrouwde plek, het Fonds Suzan Daniel met Bart Hellinck als boegbeeld.  Verder nog de rainbow cops Belgium met als aandachtstrekker een heuse politiemotor waarop sommige Liever Gelijkers wel heel graag plaatsnamen.  Zo’n motorbeest tussen de benen, dat maak je niet elke dag mee 😉

    Tussendoor een gratis ijsje meepikken en dan verder de helling op, verschillende stands met allerlei regenboog gadgets, çavaria, een stand van een Brusselse gay sportgroep (BGS).  Een sympathieke jonge man, Christoph, gaf ons een beetje uitleg over zijn vereniging.  Met 700 leden, ja inderdaad, een heel diverse groep met een hele diverse waaier aan disciplines (badminton, dans, een koor, massages, toneel, volleybal, zwemmen, yoga ….)  Waar een hoofdstad rijk aan kan zijn.  Daar kunnen we in onze provincie maar van dromen.

    Dan een stand waar je zelfs kon trouwen, weliswaar maar voor één dag.  Natuurlijk heeft ondergetekende dat ook eens geprobeerd.  Met het jongste geweld van Liever Gelijk, nietwaar Vincent, samen op de Roze Loper en door een ambtenaar in Louis XV stijl heel “officieel” met goudgekleurde rubberen ringen “made in China”, een trouwboekje en roze cava in het echt verbonden.  A marriage for one day!  Ook Steven en Stefan, Robert en André konden aan de verleiding niet weerstaan en worden hiermee vereeuwigd in de annalen van Liever Gelijk als zijnde eendagstrouwers.

    Daar maakten we kennis met twee leuke jonge mannen, afkomstig uit Noord-Macedonië en pas sinds een paar maanden hier in België.  Ook zij genoten van de vrijheid van een Gay Pride, waarschijnlijk hun eerste, van de vrijheid om samen te zijn, van de vrijheid zich niet meer te moeten verstoppen, van de vrijheid van elkaar te kunnen genieten.  Ook zij pikten een trouwpartijtje mee. We wensen hen natuurlijk een super roze toekomst toe.

    Aan hen de eer om op de cover van deze maand te prijken.  Ze moesten het eens weten 😉

    Verder gingen we, sommigen op zoek naar een hapje, om de inwendige mens te versterken natuurlijk; het was soms moeilijk kiezen.  Stonden daar ietsje verder toch niet nog andere hapjes, nl. de kandidaten van Mister Gay Belgium 2019 te pronken.  Natuurlijk gaf iedereen te kennen wie zijn favoriete keuze wel zou zijn.

    Dan begonnen de toespraken. Tja, waarover gingen die weer?  Sorry mensen, maar daar heb ik eigenlijk weinig herinneringen aan.  Wat me nog bijgebleven is, was een zwarte zanger die het publiek wel mee kon slepen, een Oostenrijker die reclame kwam maken voor de Pride in Wenen in juni, de burgemeester van Brussel die weer kwam zeggen hoe trots hij niet was dat de pride weer in zijn stad doorging.

    En eindelijk werd de regenboogvlag weer in het publiek gelaten.  Hét moment van het begin van de optocht.  We haasten ons om uit de gay village te geraken en een plekje te vinden waar het niet al te drummerig was.

    Daar lieten we de stoet aan ons voorbijtrekken.

    En onder het wapperend oog van honderden regenboogvlaggen trok de 24e Gay Pride door de Brusselse straten.  De politie natuurlijk op kop.

    We zagen personen en groepen van allerlei pluimage voorbijtrekken.  Wat opviel was, dat de extravagantie van de beginjaren er wel een beetje uit is.  Natuurlijk wel travestieten en hier en daar een blote bast, maar daar werd niet meer zo de nadruk opgelegd.  Natuurlijk wel een aantal politieke partijen die, nu juist voor de verkiezingen, een roze graantje willen meepikken, maar toch ook een groot aantal groepen met een maatschappelijke context.   Zoals elk jaar de “holebi-aanvaarding begint in het gezin” groep, een “protect the trans kids” groep, een groep “reageer tegen onderdrukking, seksisme en sociaal beleid”, een groep “service public région Bruxelles”, zelfs een “God is Liefde” groep, maar deze laatste wel heel minimaal bezet.  Een Brusselse gay zwemploeg, Brussels Mannekefish, nee, niet fist, met een paar blote borstkassen.  Arc en Ciel Wallonie, çavaria natuurlijk. Zelfs een groep van “Regenboog ambassadeurs voor holebi- en transgender ouderen”.  Natuurlijk ook weer de Straffe Ketten, een gay rugby club. Vele jongeren, dat viel weer sterk op, ook een jeugdbeweging.  Een groep van de Lille Pride.  Ook Amnesty International met plakkaten “We March for those who can’t” trokken zij de aandacht door achterwaarts te lopen en door op hun ruggen de landen te vermelden waar holebi-zijn nog altijd verboden is.  Dan een hele groep leather en fetisj-aanhangers, verder nog “diplomats for equality”, een groep “proud to be open at work”, Procter & Gamble als de meest inclusive employer 2018.  Het ABVV, het ACV, Ecolo-groen, de PVDA en ook de NVA.  Deze wagen werd als enige omringd door een groep politiemensen.  Waarschijnlijk als voorzorg tegen bepaalde incidenten, zoals vorig jaar.

    Zoals je aan de opsomming kunt zien, in feite meestal heel lokale, Brusselse, Waalse of thematische groepen en natuurlijk ook de politieke partijen.

    “De politie moest ook even tussenbeide komen omdat een aantal demonstranten de stoet blokkeerde. Het ging om leden van de actiegroep Reclaim The Pride, die protesteerden tegen de politieke en commerciële recuperatie van de Pride.   Activisten van Reclaim The Pride vinden dat de oorspronkelijke revolutionaire boodschap verwaterd is en hadden een alternatieve optocht aangekondigd.  Volgens de actievoerders gebruiken politici het evenement om hun ideologieën naar voren te brengen, terwijl ze weinig ondernemen voor de LGBTQ+-gemeenschap. “De Belgian Pride is een politiek, commercieel en toeristisch circus geworden.  Die pinkwashing doet het doel van de parade vervagen en reduceert haar tot een carnaval”, aldus Reclaim The Pride.” (Bron HLN)

    Daar is wel voor te spreken.  Vlaanderen telt blijkbaar meer dan 120 verenigingen.  Deze, ook Liever Gelijk niet, waren niet zichtbaar in de Pride. Wij stonden aan de kant en keken er naar.

    Misschien ook, omdat we het hele jaar al bezig zijn met holebi-activiteiten, dat het eens leuk is, om ook eens toeschouwer te zijn dan opnieuw mee-speler.

    En inderdaad, we hebben er intens van genoten.

    Zoals vorig jaar, trokken we weer naar “A la mort subite” om een drankje achterover te slaan.  En daar verenigden zich alle verloren schapen weer.   Na het drankje gingen we natuurlijk op zoek naar een gezellig etentje samen, als afsluiter van deze 24e Belgian Pride in Brussel.  Dat vonden we dan ook in één van de straatjes tegenover de Beurs, in de Davi Thai.  En op het terras onder een beschuttende luifel genoten we weer samen van een exotisch, laatste avondmaal.   Raar maar waar, alle nummers stonden op het menu, maar niet het nummer 69.

    Dat is iets om thuis te doen, raadde ons een “geschokte” garçon aan, heel ad rem 😉

    En zo eindigde weer een dagje samen uit.  Sommigen trokken naar huis, anderen gingen hun kansje wagen in de festiviteiten her en der.

    Mijn halve trouwboek van mijn eendagstrouw heb ik spijtig genoeg niet meer terug gezien, snik…  maar de rubberen ring zal ik natuurlijk steeds als een kostbaar kleinood blijven bewaren, als aandenken aan die (tot nu toe) enige getrouwde dag in mijn leven.