Terugblik 2019

Zaterdag 7 december 2019 – HOLEBI-FILMQUIZ

  •  

    Die zaterdag 7 december kwamen we samen vanaf 16u in het Molenheem in Heule.  Het was de eerste keer dat we dit zaaltje voor een activiteit gebruikten en we moeten zeggen, dat het wel iets had.  Heel praktisch ook, een grote koelruimte, de frigo’s voor de dranken, een toog en alle voorzieningen om een quiz te doen, tafels, stoelen, beamer, scherm …

    Het Molenheem, vlakbij de vroegere watermolen van Heule en het idyllisch dorpsgezicht met de Heulebeek, een kerkje, lage huisjes, kasseien … Je zou je in het dorp van Wim Sonneveld wanen.

    Onze filmavonden in de Budascoop worden doorgaans altijd goed bezocht.  Bij de laatste film And Then We Dance hadden we toch een 23-tal liefhebbers.  Spijtig genoeg hadden we voor deze quiz-activiteit het laagste aantal deelnemers van dit jaar.  Slechts 10 man kwam opdagen.  Maar niet geklaagd, eenmaal zus andermaal zo.  We zijn waarschijnlijk iets te veel verwend door de telkens toch goede opkomsten op onze activiteiten.

    We hadden al de tafels klaargezet en de koffie pruttelde reeds.

    De deelnemers werden in 2 groepen ingedeeld, de Molenhemers en de Filous.  Het antwoordenblad werd onder hun neus geduwd en met Noël als assistent aan de laptop begonnen we onze spannende holebifilmquiz.

    Veel filmen die we samen met Liever Gelijk zijn gaan bekijken in de Budascoop kwamen aan bod.

    We begonnen met filmfragmenten en de vraag uit welke film het betreffende fragment kwam.

    Pride kende iedereen wel, ook L’inconnu du Lac, maar Call me by your name werd weer iets te moeilijk bevonden, zo ook Xenia.  Priscilla queen of the desert is dan weer een klassieker.

    Dat het vriendje van Tom Hans in Philadelphia uit 1993 (nog een zeer jonge) Antionio Banderas was, wist ook niet iedereen.  Zelfs met een hint van een automerk werd Tom Ford ook niet gevonden als regisseur van A Single Man.

    Een jong iemand die van ouderen houdt, noemt men natuurlijk een gerontofiel en niet “geriofiel”.

    We weten nu wel dat Aretha Franklin de oorspronkelijke vertolkster was van het liedje Say a little Prayer, gezongen in My Best Friend’s Wedding, en natuurlijk niet Petula Clark!

    Oscar Wilde was dan weer het personage dat Rupert Everett in The Happy Prince (2018) vertolkte en niet Charles Dickens.

    Natuurlijk hadden we ook doe-vragen, met de bel!

    Bij de eerste doe-vraag waren de Filous de snelsten om de meeste personages op foto’s uit holebifilmen te raden.

    Dat Tom Lanoye de auteur van “Het Goddelijke Monster” is, wist iedereen.

    Dat Channing Tatum de hoofdrol vertolkte in Magic Mike lag bij iedereen wel op het puntje van de tong, maar kon niet geraden worden.  Bij het hilarische fragment van Les Ballets de Trocadero et de Monte Carlo, een balletgroep enkel bestaande uit mannen, kende natuurlijk iedereen het Zwanenmeer van Tchaikovsky.

    Bavo Defurne is blijkbaar geen Sant in eigen land, want niemand kende de regisseur van Noordzee/Texas.  Nochtans zijn we met Liever Gelijk indertijd naar de première in Oostende gaan kijken en hadden we toen een groepsfoto met acteurs en regisseur, al van 2011 geleden…

    Dat Bavo ook Isabelle Huppert voor zijn laatste film “Souvenir” had weten te strikken, was ook niet geweten.

    Bij een volgende fotoronde werden James Dean, Greta Garbo, Marlene Dietrich, Rock Hudson (neen niet Dean Martin) en Divine gevonden, maar Ian McKellen kende men enkel als zijn personage Magneto uit de X-Men films.

    Dan was het pauze! Tijd om een beetje te bekomen van alle emoties.

    En als ideale bliksemafleider zette René weer zijn beste beentje voor om een knappe monnik te playbacken.  Hij deed dit met heel veel overtuiging 😉

    Bij de volgende rubriek, muziek in de holebifilm, werd Jacques Brel gevonden met “Ne me quitte pas” in een fragment van El ley del Deseio van Almodovar.  Il n’y a pas d’amour heureux uit 8 femmes kwam natuurlijk van Georges Brassens en niet van Johnny Hallyday.

    Iedereen kende natuurlijk Judy Garland met haar liedje “Somewhere over the Rainbow” uit de Wizzard of Oz uit 1939.  Haar hondje Toto was ook van de partij.

    Liza Minelli werd dan weer teruggevonden in haar “Cabaret” een film uit 1972 over het gay leven in Berlijn van de jaren ’20 – ’30.

    Koen Crucke vertolkte met veel verve “Ik ben wie ik ben” uit La Cage aux Folles, oorspronkelijk gezongen door Shirley Bassey en niet Bette Davis, alhoewel Koen er wel op leek 😉

    “Save the best for last” werd dan natuurlijk vertolkt door Vanessa L. Williams in Priscilla queen of the desert.

    In de laatste doe-vraag, met de bel, waren de Molenhemers aan de sterkste kant.

    Patrik van de Filous deed zijn uiterste best en stortte zich met veel ijver en moed naar de bel, maar tevergeefs. De bel kreeg hij niet te pakken, enkel zijn knieën moesten het ontgelden.

    Bij de allerlaatste opdracht moesten (chinese) vrijwilligers uit de twee groepen elk om beurt een clipje van Say a Litte Prayer for Me naspelen.  Een partijloze jury, met name Noël, mocht de groep met de beste choreografie aanduiden … en dat waren de Filous.

    Winnaars van deze spannende holebifilmquiz werden dan uiteindelijk de Filous met 25 punten, terwijl de Molenhemers op 23 punten strandden.  Eigenlijk niet zo’n groot verschil.

    Dat was het einde van onze quiz, maar nog niet van onze avond.

    De broodjes en beleg werden op tafel gezet en iedereen deed zich te goed aan de lekkere sandwiches.

    Voordeel om met een kleine groep te zijn, is dat je eens met iedereen kunt praten.  Je kunt allemaal samen zitten en het is intiemer.

    Het was dan al 21u20 toen alles weer was opgeruimd en we de deur van het Molenheem achter ons toetrokken

  • .

Zondag 24 november 2019 – Film “And Then we Danced”

  •  

    Georgië heeft inderdaad nog een hele weg te gaan, als we de berichten horen rond het maken van de film en over de première in Georgië zelf.

    Het is toch onvoorstelbaar dat je bij het maken van een holebifilm angst moet hebben om ontdekt te worden waarmee je bezig bent, angst om genomineerd te worden voor de Queer Palm in Cannes.

    Dat kunnen wij ons hier niet meer voorstellen, maar toch hebben in Georgië homofobe en transfobe elementen de overhand en moeten holebi-organisaties zich gedeisd houden.

    Het kan dus niet zijn, dat in een oh zo mannelijke wereld als het Georgische Nationale Ballet, waar de dansers écht mannelijk moeten zijn, dat de sterdanser homoseksueel is.

    De film begint dan ook met het gerucht dat de vorige sterdanser wegens homoseksualiteit naar een afgelegen klooster verbannen is om daar “genezen” te worden.

    Een kans voor Merab die bij het Nationaal Georgisch Ensemble danst om bij het Nationale Ballet te kunnen geraken.  Hij heeft zogezegd een relatie met zijn danspartner Mary.  Maar als er een nieuweling opdaagt, Irakli, dan verandert de hele situatie.  Irakli is een geducht concurrent voor Merab, maar onderhuids is er meer aan de hand.

    Merab begint steeds meer en meer uit te kijken naar Irakli.  En op een avond na een verjaardagsfeestje, borrelen de passies naar boven en worden de twee mannen intiem met elkaar.

    Maar dan verliest Merab zijn werk in een restaurant en raakt een beetje op de dool.  Een mededanser ziet hem buitenkomen uit een homobar en dan geraakt alles in een stroomversnelling.  Zijn “vriendin” Mary beseft ook wat er aan de hand is, maar veroordeelt hem niet.  Irakli is op dat ogenblik als van de aardbol verdwenen.  Als de broer van Merab “moet” trouwen met een meisje dat hij zwanger heeft gemaakt, ziet Merab Irakli terug op het bruiloftsfeest.  Maar Irakli neemt afstand en afscheid van Merab en vertelt hem dat hij met zijn “verloofde” zal trouwen.

    Einde van het liefdesverhaal.

    De broer van Merab praat die nacht heel intiem met hem nadat hij op zijn bruiloftsfeest gevochten heeft met personen die Merab van homoseksualiteit beschuldigen.

    “Zeg me dat ik niet voor niets heb gevochten”, vraagt zijn broer aan een door liefdesverdriet verteerde Merab.  Zijn broer beseft ook wel waar de klepel hangt

     ook hij veroordeelt hem niet, neemt hem teder vast en raadt hem aan om Georgië te verlaten, want hier is er geen toekomst voor hem.

    De anti-climax komt dan, wanneer Merab toch aan de audities voor het Nationale Ballet deelneemt en een eigen interpretatie geeft aan zijn dans.  Een persoonlijke overwinning op de zeer traditioneel mannelijke ingestelde maatschappij in zijn thuisland.

    Persoonlijk vond ik het zeer intense film, waarbij (onderhuidse) gevoelens heel goed vertolkt werden, heel aangrijpend ook.  Andere medefilmgangers vonden de verhaallijn dan ook weer heel sterk gelijken op die van Call me by your name.  Jongen vindt vriendje, beleeft een leuke tijd samen, maar dan gaat het vriendje terug naar huis om met zijn verloofde te trouwen.  Een beetje cliché matig eigenlijk.

    Enfin, goed dat er een verhaallijn in zit, in sommige andere holebifilmen is die dikwijls ver te zoeken.   Goed ook dat dit thema in een homofoob land als Georgië eens naar boven komt.  Hopelijk zal dat dingen kunnen losmaken.

    Samen met 23 Liever Gelijkers bezochten we deze film.  Achteraf bleven er nog een tiental over om met een drankje af te sluiten in ’t Eilandje.

  •  

Zaterdag 16 november 2019 – VOLKSSPELEN met achteraf SPAGHETTI-AVOND

  • Het was inderdaad al van zaterdag 18 juni 2016 geleden, dat we nog een spaghettiavond hielden, en dat in dezelfde zaal.  Toen hadden we in de namiddag een mini-spel zonder grenzen, met veel waterspelletjes en met het hilarische “ballonpoepen”… Sommigen zullen zich dat nog wel herinneren 😉

    Toen hadden we ook “slechts” 23 man en was het dus makkelijker om voor die bende spaghetti te bereiden.  Met nu 41 man hadden we daar natuurlijk dubbel werk mee.  Gelukkig had Hans de taak op zich genomen om een overheerlijke spaghettisaus te bereiden.

    Terug naar onze volksspelletjes.

    Goed dat Frank in Harelbeke bij het departement Vrije Tijd een 12-tal spelletjes had weten te huren. Op die manier kon iedereen wel aan het een of het andere spelletje deelnemen.  Met dank aan Danny voor het transport.  Het is wel praktisch dat een lid van Liever Gelijk over een camionette beschikt.  We maken daar dan ook dankbaar gebruik van.

    Vanaf 3 uur in de namiddag begonnen de meeste geïnteresseerden binnen te druppelen.  Met een koffietje in de hand werd al dadelijk samengetroept om over koetjes en kalfjes te babbelen.

    Voor sommige nieuwelingen, de oudgedienden staan daar minder bij stil, is het natuurlijk niet zo evident om een naam op elk gezicht te kunnen plakken.  Zoals bij de bbq hadden we dit keer misschien ook wel naamkaartjes kunnen plakken.

    Dan werd iedereen met zachte dwang naar de aangrenzende turnzaal geleid waar de spelletjes klaarstonden.

    Al gauw verdeelden zich groepjes over het ganse assortiment aan spelen.

    De temperaturen liepen weldra hoog op.  Was het door de verwarming in de zaal of door de opwinding?

    We sommen hier even de volksspelen op om het geheugen even op te frissen, zodat iedereen zich weer kan inleven in die recreatieve namiddag.

    Vlakbij de ingang stond het hamertjes spel. Naar de reacties te horen, vonden de meesten dat wel het meest leuke. Met één hamertje verdedigt elke speler zijn twee doelen, of 4 spelers hun eigen doel.  Tegelijkertijd tracht men een knikker in het doel van één van de tegenstanders te stoten.

    Het was niet gemakkelijk, want de knikker had dikwijls een eigen leven.

    De bijhorende lucifers dienden dan weer om het puntenaantal te registreren, door ze in de daarvoor voorziene gaatjes te steken.

    Dan had je nog “Trou Madam”.  Of sommigen zich hiermee konden identificeren, laat ik wijselijk in  het midden.  Maar dat was blijkbaar ook een populair spel.  Een rij poortjes vormden het doelwit van de “bakbolletjes”.  Bolletjes die in de poortjes verdwijnen, leveren dan ook de aangeduide puntenwaarde op.  De bollen vlogen dikwijls alle kanten uit.

    Ook het “tonspel” was leuk om te doen.  Je had 12 koperen schijven die naar de 12 openingen konden gemikt worden.  Elke schijf die in een holte verdwijnt, levert dan ook weer de aangeduide  puntenwaarde op.  Ik denk dat niemand de gleuf van de 200 punten heeft veroverd?

    Ook de “toptafel” kende veel aftrek. Met een krachtige “ruk” aan het touwtje, lanceert men een tolletje , dat in zijn gang over de toptafel de opgestelde kegeltjes omver gooit.  Het tolletje ging natuurlijk zijn eigen gang en de uitkomst was altijd onvoorspelbaar.

    Hetzelfde gold voor het tafelkegelspel waar een bol aan een touwtje wordt bevestigd en in een draaiende beweging de opgestelde kegeltjes vloert.

    Ballen smijten naar de “Ballo Smitto” was blijkbaar ook populair.  Vanaf op een afstand tracht men de balletjes door de openingen van het bord te werpen.  Een tip, als je op je knieën zit, kun je beter in de gaatjes mikken.  Oefening baart dus altijd wel kunst 😉

    Verder had je dan nog de klimbak waarbij je door aan touwtjes te trekken, het houten balletje zo hoog mogelijk kunt laten klimmen.  Hoe hoger je met het balletje geraakt, hoe hoger je score.

    Dat waren zo de 6 meest populaire spelletjes.

    Verder had je dan nog de schuifbak, de schietbak, de schuiftafel (die met de biljartkeus), het ringwerpen, de sjoelbak, allemaal varianten waar men koperen schijfjes gebruikt.

    Voor sommigen was de roep van de toog toch een beetje sterker en al gauw verzamelde zich een groepje terug in de andere zaal om wat bij te keuvelen met een drankje.  Tijd voor ons om de hapjes op te warmen.  We hadden er zeker genoeg.  Maar ze waren wel nodig om de tijd tussen het aperitief en de spaghetti te overbruggen.

    Klokslag 19u mochten de eersten al aanschuiven aan het spaghetti-buffet.  Een deeltje van de laatste tafel moest nog even wachten op verse pasta.  Gelukkig hadden we daar ook een aantal helpende handen die de hongerige meute in bedwang hielden, terwijl de koks van dienst in de keuken constant in de potten saus roerden, en de porties pasta in de kookpot zwierden.

    We hadden rekening gehouden met 45 man en Hans had voor elk 400 g spaghetti-saus voorzien.  Dat maakt dus 18 kilo plus nog een 800 g vegetarische saus.

    Buiten verwachting, was dat op het einde van de avond allemaal op!  Maar het moet ook gezegd, het was écht overheerlijke spaghetti-saus.  Een verdienste van Hans en daarom ook een dikke pluim aan onze kok uit Brugge.

    Als afsluiter hadden we koffie en frangipane-taartjes.

    Natuurlijk bleef iedereen nadien nog nagenieten met een drankje en een babbeltje.  En opnieuw wil ik benadrukken dat dit toch de hele zingeving is van onze vereniging. Het samenzijn onder gelijk geaarden, de gezelligheid tussen pot en pint achteraf na een activiteit…

    Dat is tevens ook een antwoord op de vraag van buitenstaanders (meestal hetero’s), waarom er nog per se verenigingen voor homo’s dienen te zijn?  Onder elkaar hoef je niet op te passen wat je allemaal zegt, want ons kent ons en daarom ook het “milieu” en zijn geplogenheden.  Immers, sommige belevingen of omgangsvormen uit “onze” wereld zijn voor buitenstaanders dikwijls niet zo toegankelijk, begrijpelijk of aannemelijk.

    Zoals altijd diende er achteraf natuurlijk opgeruimd te worden, de tafels dienden terug op hun plaats gezet, de afwasmachine deed zijn werk en vele handen maakten het werk weer licht. De schuifbakken, schietbakken en schuiftafels werden weer in de camionette geladen.

    Met een kusje en nog een kusje, namen we afscheid van elkaar. Het was dan ook reeds 22u voorbij dat we de lichten doofden en de deuren van ’t Senter achter ons toetrokken.

Zondag 13 oktober 2019 – NATUURWANDELING in MOEN met gids

  • Daar waar het Sint-Pietersbrugje stond en weer zal staan.

    Daar bij de plaats van dit beschermde oude ophaalbrugje liet Rob ons als wereldreiziger van op verre afstand verzamelen, onder een wisselend bewolkte hemel, in het geografische midden van Zwevegem. We waren met een ruime groep bekende en nieuwe gezichten van Liever Gelijk. Gids Bavo, die bij aanvang in alle enthousiasme, door sommigen ‘per abuis’ meegenomen werd in de traditionele ‘kusjesdans’, zou ons leren dat het om een rijk gebied gaat.

    Rijk aan geschiedenis, landschapswaarde, en aan natuur.

    Bavo De Clercq, notabele Zwevegemse heteroburger wel te verstaan, voorzitter van Natuurpunt Zwevegem, bracht ons naar vele hoeken in dit landschap op het interfluvium tussen Schelde en Leie, en legde het ons, braaf en volgzaam publiek, als oud-leraar allemaal piekfijn uit:

    hoe het landschap vroeger werd gedeeld door scheepslui wiens boten vaak op het kanaal Bossuit-Kortrijk door paarden dwars door de kanaaltunnel ‘de Souterrain’ getrokken werden, door treinreizigers richting Ronse, Doornik, of Noord-Frankrijk (de ‘trimaars’ op zoek naar werk), door kleiontginners en pannenbakkers van de nabijgelegen fabriek, en door landbouwers met paard en kar op hun akkers.

    En hoe het er allemaal evolueerde tot wat er nu leeft en te beleven valt.

    Onderweg kregen we tips mee over hoe we zelf op onze eigen grond iets voor de biodiversiteit kunnen betekenen. Wat op grotere schaal in natuurgebieden gerealiseerd wordt, kan met dezelfde inzichten en technieken vaak ook in eigen tuin, als we kiezen voor streekeigen beplanting, als we kunnen leven met hier of daar een minder strak of clean hoekje. O.a. vogels, vlinders en egeltjes zullen ons enthousiast bezoeken.

    Bavo leidde ons rond over trage wegen en wegels met verschillende soorten ondergrond, over en langs prachtig natuurlijk ontwikkelde oude spoorwegbermen, onder de zwarte brug die door de stoomtrein gekleurd werd, over de afgedankte smalspoorbrug die beide taluds van het kanaal verbindt, en zelfs over een heuse ‘trekweg’… Neen(!), van waarop ooit de schepen voortgetrokken werden. Hoewel, oude Zwevegemnaren mij ook vertellen over de Souterrain als ideaal (donker) afspraakplekje voor koppeltjes. We stapten door jong en ouder bos, door een boomgaard, over grasland, langs poelen en rietkragen, soms laag ingesneden in het landschap, dan weer hoog met uitzicht op het mooie gevarieerde ommeland.

    Laag, daar waar de oude spoorwegberm nu een verboste holle weg vormt, en op die trekweg langs het kanaal waar eertijds de Souterrain als kanaaltunnel onder de grond verdween. Toen de vaart moest verbreden, werd de hele heuvel of ‘kleikop’ afgegraven en langs de westelijke kant gegooid waarop nu het Orveytbos groeit.

    Op de unieke vaarttaluds die zo ontstaan zijn, ontwikkelden zich unieke orchideeën waaronder de bijenorchis, die profiteren van de gepaste mengeling van klei en kalk die deze zeldzame grond hen biedt. Geen schijn van kans op succes trouwens als je illegaal orchideeën van hieruit naar je tuin zou willen verhuizen, wegens de bij jou ontbrekende gepaste ondergrond met bijhorende schimmels en bacteriën.

    Hoog, daar waar het Orveytbos is ontstaan op de opgevoerde kleigrond van de weggegraven heuvel ernaast. De aanwezige hazelworm – orvet in het Frans – leent er zijn naam aan het bos. We onthouden van hem dat hij zijn staart afstoot als die beetgenomen wordt, de sukkelaar! Hij krijgt er wel een nieuwe.

    Het gebied kent een afwisseling van verbossing, struweel, open plekken en poelen. Het waarborgt een rijk en gevarieerd natuurlijk leven. Op de randen geniet je van mooie uitzichten, zoals op het Martagnebos. Tussen beide bossen worden pogingen ondernomen om die ecologisch te verbinden met hagen, ruigtes en andere kleine landschapselementen. Op deze heuvel vindt je ook een meetstation voor luchtkwaliteit. Regelmatig komen minder positieve berichten hiervandaan wegens de nabijgelegen metropool Rijsel-Kortrijk.

    Niet alleen wij tonen belangstelling voor het waardevolle gebied. Vanuit Frankrijk hebben ook reeën en eekhoorns dit habitat herontdekt. De mooie kamsalamander vindt hier al iets langer een woonplaats.

    Daarentegen zijn andere soorten als zomertortel en nachtegaal jammerlijk verdwenen. De pony’s die men er aanvankelijk liet grazen zijn met vervroegd pensioen gestuurd wegens te gulzig voor belangrijke plantensoorten. Van een gestorven exemplaar vergat men met opzet het kadaver te verwijderen als lekkernij voor de buizerd en vele andere levende lekkerbekken. Zo ging dat toch vroeger in moeder Natuur?

    De ietwat versnipperde natuurgebieden zijn eigendom van Natuurpunt of ANB (Vlaamse overheid) en worden vooral door vrijwilligers beheerd. Een extra ploeg van Natuurpunt, een vorm van sociale tewerkstelling, zorgt soms voor versterking.

    Het is met opzet dat ze bos afwisselen met open plekken en poelen. Het is vooral de bosrand die biodivers is. Maaien en wegnemen van de grassen op open ruimtes zorgt voor verarming van de grond, wat een verrijking is voor het natuurlijk leven! Veel meer wilde bloemsoorten en paddenstoelen komen daardoor spontaan te voorschijn en lokken oneindig veel meer insecten, vogels, amfibieën en zoogdieren. En wij, die er komen van genieten. Je krijgt een kettingreactie!

    De mens doet hier z’n best om de natuur te beschermen en te herstellen. Maar wat de mens op ruime schaal veroorzaakt laat zich ook hier al voelen. Ook dit natuurgebied raakt reeds uit evenwicht. De eerste klimaatvluchtelingen uit het zuiden zijn aangekomen: voor onze natuur onbekende insecten en planten. Andere krijgen daardoor minder kansen. De uitersten van hitte, lange droogtes en dan weer teveel water brengen bomen in stress waardoor ze overreageren en zelfs omvallen of afsterven.

    Het idee van ‘elk dorp z’n eigen industriegebied en verkaveling’ zorgt voor extra verkeer door dit nochtans Europees beschermd gebied.

    Tegen het einde van de wandeling leidde gids Bavo ons het Orveytbos uit richting de oude, smalle vaartarm. Omdat deze langs één kant verbonden blijft met het kanaal vormt dit water nu een ideale paaiplaats voor vissen. Sommigen hebben deze plek echter ook ontdekt voor het dumpen van waterhuisdieren waar men vanaf wil. Ze vormen een risico op ontregeling maar gelukkig kunnen de exotische waterschildpadden zich door het koude water (nog) niet voort planten. Afwachten of dit zo blijft in tijden van klimaatopwarming.

    Onze tocht kende zijn aankomst waar hij gestart was, met applaus voor gids Bavo, daar waar het Sint-Pietersbrugje stond en weer zal staan, wanneer men op verplaatsing klaar is met de restauratie. Zeker nog eens komen kijken dan!

    Ondertussen was de hemel steeds dreigender geworden, maar liet ons geduldig, op enkele druppeltjes na, onze boeiende tocht droog beëindigen. Des te meer gingen de hemelsluizen open toen we bewust zelf voor iets nats kozen, op café aan het Theophiel Toyeplein in Zwevegem. Enkele fietsers, huiswaarts richting Heestert, zullen het ongetwijfeld geweten hebben. Wie weet zullen ook enkele bomen door deze hevige ‘vlaag’ nog wat meer in stress geraakt zijn.

    Tekst: Bart De Clercq               Foto’s: Patrik Boone

Zaterdag 14 september 2019 – Bezoek aan het RED STAR MUSEUM Antwerpen

  • Die zaterdag 14 september was het een heerlijk nazomer weertje en met 21 Liever Gelijkers gingen we weer de gay capital of Belgium onveilig maken.
    Het was reeds van 21 juni 2014 geleden dat we de route van de landverhuizers vanaf het Centraal Station naar de Schelde hadden gedaan.  In het Red Star Museum waren we toen niet geraakt.  Het museum opende in 2013 en werd reeds na 5 jaar in 2018 gerenoveerd.

    Ideale gelegenheid om het dit keer eens onder de loep te nemen.

    Omdat we met meer dan 15 waren, dienden we noodgedwongen 2 gidsen te nemen.  Eén groepje ging met Dirk mee, het andere met Micheline.

    Hier volgt het verhaal van Micheline.

    Zij leidde ons eerst naar een grote foto, één van de weinige van de binnenkant van het gebouw en opgesteld op de plaats waar deze genomen was.

    Diegenen die hier kwamen, waren allemaal 3e klas reizigers.  Op de 1e en 2e klas reizigers werd geen controle gedaan, die mochten zo de boot op.  Maar de 3e klas reizigers hadden hoofdzakelijk in onhygiënische toestanden gereisd toen zij in Antwerpen aankwamen en daarom moesten én zij, én hun kleren, én hun bagage ontsmet worden.  Vervolgens was er ook nog een medische controle en dan nog een administratieve controle.  En als dat alles achter de rug was, konden zij ook vertrekken, als ze het ticket konden betalen, natuurlijk.

    In 1893 komt het eerste gebouw, waar we ons op dat ogenblik bevonden. Tot dan toe gebeurden de controles gewoon aan de kade.   De dokters stonden te kijken of er niemand serieus ziek uitzag of het een of ander gebrek vertoonde.  Die werd er dan tussenuit gehaald, maar voor de rest werd er toen weinig gecontroleerd.  Maar toen de Amerikaanse regering steeds strengere eisen begon te stellen, had men extra accommodatie nodig en werd dit eerste gebouw opgericht.  In 1921 werd het gebouw ernaast bijgebouwd.

    In vergelijking met Ellis Island was dit maar een klein stationnetje.  En toch zijn er hier nog 2 miljoen mensen gepasseerd.

    Er werden geen vragen gesteld, waarom je wou vertrekken, maar je moest wel gezond zijn, anders mocht je niet mee.

    Anders dan tegenwoordig waar iedereen naar het hoe en het waarom wordt gevraagd. En je moest natuurlijk ook geld hebben, minstens 50 dollar om Amerika binnen te mogen en je moest je reis kunnen betalen.

    In een ruimte waar nu modellen van schepen stonden opgesteld, bevonden zich vroeger de stoommachines voor de ontsmettingstoestellen en voor het warm water voor de douches.

    Het verhaal van de Red Star Line begon in 1872 in Philadelphia waar de International Navigation Company werd opgericht en die hoofdzakelijk in olie handelde. Men wou olie van Amerika naar Europa brengen en passagiers mee terug nemen.  Daarom wou men hier een vaste stek hebben en personeel aanwerven, omdat dat hier goedkoper was dan in Amerika.

    Men koos ook voor Antwerpen omdat dat centraal gelegen was en in 1872 werd Sanba opgericht (Société Anonyme des Navigations Belges et Américaines).  Men kiest echter in de omgang voor een gemakkelijker naam en omdat de International Navigation Company een rode ster in het vaandel  draagt, is die vlug gekozen.

    In deze ruimtes hingen ook nog originele affiches van de Red Star Line.  Je kunt er de bestemmingen op aflezen.  Je ziet er ook de namen van de schepen en die eindigen allemaal op ‘land’: Finland, Kroonland, Belgenland, Zeeland ….

    Alhoewel het in het begin ook voor een deel een Belgische firma was, is daar 20 jaar later niets meer van te merken en is het kapitaal louter Amerikaans.

    Het eerste schip was een stoomboot maar had ook masten, omdat men niet genoeg steenkool kon meenemen om de overkant van de oceaan te halen.

    Dit was eigenlijk een vrachtschip en niet geschikt om passagiers te vervoeren.  Nadien kwamen er, ook op aandringen van de Antwerpse regering, betere schepen.  Deze konden al 2000 passagiers vervoeren en 500 bemanningsleden en maakten de overtocht in 10 dagen, daar waar er vroeger maar 800 passagiers meekonden en de reis, meestal in lamentabele omstandigheden, veel langer duurde, dikwijls zo’n 6 weken!

    Sinds de helft van de 19e eeuw was er een immigratiestroom op gang gekomen vanuit Europa, maar ook vanuit Azië en de Amerikaanse regering wou deze stroom stoppen.

    Men moest dan natuurlijk andere inkomsten gaan zoeken en men begon zich dan te focussen op toeristen en zo kwamen er ook meer luxueuze schepen.

    In 1929 was er de grote beurscrash in New-York met een wereldwijde crisis tot gevolg, tot in de jaren ’30.  Men besliste dan dat alle buitenlands kapitaal terug naar Amerika moest komen en in 1934 was het gedaan met de Red Star Line in Antwerpen.  Een aantal schepen werd nog opgekocht door een zekere Mr. Bernstein, een reder uit Hamburg, maar deze was Joods en toen de nazi’s aan de macht kwamen werden deze in beslag genomen. Sommige werden dan verkocht aan de concurrent, de Holland-Amerika-Lijn in Rotterdam.

    Die lijn bestaat nog altijd.
    In de volgende ruimte werd duidelijk dat migratie eigenlijk van alle tijden is.  Van toen de eerste mensen uit Afrika kwamen tot de vluchtelingen van nu.

    Waarom vertrekken mensen eigenlijk?   Wij hebben het hier goed en denken er niet aan, maar de situatie kan rap veranderen.  In de 19e eeuw was armoede vooral een reden om te vertrekken.  In het Meetjesland bv heeft bijna elke familie wel iemand die ooit vertrokken is, ook vanuit West-Vlaanderen.  Verder had je ook Vlamingen die naar Wallonië uitweken om daar te gaan werken.

    Indertijd was Amerika vragende partij.  Men had de prairies schoongeveegd van de Indianen, deze verkaveld en de landrush kon beginnen. De aanlokking van Amerika was groot.

    Dan kwamen we in de ruimtes van de persoonlijke getuigenissen en verhalen.

    Micheline lichtte er een paar uit.

    Eerst een moeder met 4 kinderen, de familie Moel uit Oekraïne.  Passagiers op de Lapland in 1922.  De vader ontbrak op de foto, want die was al naar Amerika.  De jongste zoon Morris, toen 6 jaar, heeft zijn verhaal nog kunnen vertellen.  Hem zagen we later terug in een filmpje uit 2016.  Hij was toen 100 jaar.

    Hij zag er nog goed uit voor zijne leeftijd.

    Verder nog een foto van de familie Bobelijn, vader, moeder en dochter, afkomstig uit Assenede, voor hun huis in Molines in Amerika.

    Hun dochter Irène Bobelijn heeft men ook opgespoord en teruggevonden in een verzorgingstehuis in Assenede, ze was toen 91.  Een leuk detail, onze Kurt Bauters afkomstig van Oost-Eeklo, werd geboren in hetzelfde etablissement, maar dat was toen nog een Moederhuis.  Hij heeft haar weliswaar nooit ontmoet, maar er toch veel over gehoord.

    Zij reisde indertijd op 6-jarige leeftijd haar ouders achterna naar Amerika en had daar de hemel op aarde, mooie kleertjes, lekker eten. Vader werkte in een fabriek van John Deere, de machinebouwer.  Maar op een gegeven moment gaan de zaken minder goed en vader moet de spaarcentjes aanspreken.

    Hij besliste toen om terug naar België te komen.  Ons Irèneke is dan 9 jaar en spreekt enkel Engels, het Vlaams is ze dan al vergeten.

    In haar getuigenis in het filmpje zegt ze dan ook: “Thuis spraken mijn ouders Vlaams, maar ik kon geen Vlaams meer.”  Ze had het die eerste jaren hier niet gemakkelijk, de mensen hadden immers andere gewoontes dan in Amerika.

    Ons Irèneke, geboren in 1922, vertrekt dus in 1928 met de SS Lapland naar New-York, maar komt al in 1931 met de SS Pennland terug naar België.  Het collectiestuk in het museum is de toenmalige, zeer luxueuze reiskoffer.

    Ze heeft altijd heimwee gehad naar Amerika.

    Micheline maakte ons ook attent op de foto van de zusjes Cohen, Bassia en Reza, uit Rusland. Zij waren met hun familie vanuit Rusland naar Antwerpen uiteindelijk 2 jaar onderweg.

    Bassia vertelde indertijd: “Antwerpen is mijn favoriete stad, want ik heb daar voor de eerste keer een ijsje gegeten.”

    Bassia Cohen was zo dankbaar dat ze naar Amerika kon komen, ze noemde zichzelf intussen Bessie, dat ze kleine vrijheidsbeeldjes begon te verzamelen.  Ze had er een hele collectie van en begint die ook uit te delen.  Het museum had later ook contact met haar dochter en deze wist zelfs niet dat haar moeder vroeger Bassia heette.

    En dan nog Einstein, die reisde natuurlijk wel 1e klasse. Die is hier ook nooit binnen geweest.  Einstein is indertijd wijselijk uit Hamburg vertrokken, toen de nazi’s zijn huis hadden doorzocht. Hij kwam naar België, want hij kende de familie Solvay.  In De Haan aan zee krijgt hij een villa ter beschikking.  Maar na doodsbedreigingen van de nazi’s vertrekt hij via Londen naar Amerika, waar hij als professor aan de universiteit van Princeton is blijven werken tot aan zijn dood.

    Micheline toonde ons ook een groot schilderij met als titel “Landverhuizers”.  Haar enige commentaar daarop was, dat dit niet realistisch was.

    Als je zeker wou zijn van je reis, nam je een betrouwbaar reisagent onder de arm. Die regelde de reis, van vertrek- naar eindpunt.  Onderweg kon je immers mensen tegenkomen met minder goede bedoelingen, die je bv valse tickets konden aansmeren.

     Als je bv vanuit Warschau vertrok, had je een treinreis over Berlijn tot in Antwerpen.  Je had er ook een hotel nodig om te verblijven, want de boten vertrokken niet elke dag.  Dan de boot tot in New-York en als je dan nog verder ging, nog eens een treinreis naar de definitieve bestemming.

    Alleen de 3e klas reizigers kwamen toe op Ellis Island voordat ze Amerika binnen mochten, of teruggestuurd werden …

    En wat kostte nu zo’n ticketje, want David wou dat al weten van in het begin van de rondleiding en zat blijkbaar op hete kolen.

    Micheline verloste hem uit zijn lijden en vertelde ons dat zo’n ticket, enkel voor de overtocht, anno 1900 voor de 3e klasse, zo’n 1000 Euro kostte.  Dat is nu nog veel.   Toen moest je daar 3 maanden voor werken.  Niet te vergeten, dat je ook tickets nodig had voor de rest van de familie.  Meestal ging de vader voorop naar Amerika om daar te werken en te sparen, om nadien de familie over te laten komen.

    Voor de 1e klasse was het ticketje x 3, dat was dan 3000 Euro.

    Dan kwamen we in de ruimtes waar de mensen ontsmet werden.  Antwerpen had immers ook schrik dat er besmettelijke ziektes binnenkwamen. Op de grond zagen we lijnen afgebakend waar vroeger de kleedruimtes en de douches waren.  De mensen moesten zich inwrijven met een mengeling van warme azijn en benzeen.  Toen wist men nog niet dat benzeen kankerverwekkend was.

    Vervolgens de medische controle.  De filmpjes die we zagen, waren niet bestemd voor gevoelige zielen.

    Er werd gecontroleerd of je sterk en gezond genoeg was.   Je kreeg ook een administratieve controle en een hele vragenlijst af te werken, vragen zoals, ben je anarchist, heb je in de gevangenis gezeten, ben je prostituee ….?

    Amerika was toen en nu nog een preutse maatschappij.

    Vanaf 1921 werd er ook nog gevraagd, kunt u lezen en schrijven?  Analfabeten waren dus ook niet meer welkom.

    Het verschil tussen 3e en 1e klas reizigers was immens.  1e klas reizigers baadden in luxe.  Ze konden gebruik maken van een zwembad, een fitness ruimte, een restaurant met orkestje, een balzaal.  In de vitrines zagen we mooi eetporselein,   menukaarten, aan boord gedrukt.

    Die van de andere klassen hadden kleinere eetruimtes,  gemeenschappelijke badruimtes, en je zag er wel es een blote poep.

    Je had alles overleefd en kwam dan aan in het beloofde land Amerika. De meeste nationaliteiten gingen daar ook samen wonen in kleine gemeenschappen, zoals je nu nog in grotere steden Turkse wijken, Marokkaanse of Joodse wijken hebt.

    En natuurlijk moest je daar de American dream waar maken.

    Micheline maakte ons nog opmerkzaam op een piano van Irving Berlin, geschonken door zijn kleindochter.

    Irving Berlin was een immigrant van Joods- Russische afkomst.  Geboren als Israel Isidore Beilin in Rusland op 11 mei 1888, overleden in New-York op 22 september 1989.

    Hij werd een zeer bekend Amerikaans componist en liedjesschrijver.   Hij maakte o.a. musicals en filmmuziek.

    Zo eindigde Micheline haar rondleiding over de getuigen van de mensen die hier zoal vertrokken zijn, hoe hun levensloop verder ging en wat er van hen is terecht gekomen.

    Als afsluiter bekeken we nog het filmpje ‘Dance’ van Hans Op De Beeck dat hij in 2013 maakte voor het Red Star Line Museum.    Een pittig detail, daarin figureert zelfs een lid van Liever Gelijk, nl. Gert Crispyn.

    Het was nu hoog tijd geworden om de interne mens een beetje te versterken.  Na zoveel verhalen, moest dat natuurlijk doorgespoeld worden.    Dat vonden we ietsje verder voorbij het MAS op het gezellige terras van eetcafé Otomat.  De Bollekes en andere drankjes liepen goed naar binnen.

    Nadien waren we te gast in het Italiaans restaurant Da Giovanni.   De bediening was leuk, de sfeer optimaal, zeker bij nog een drankje in afwachting van ons avondmaal samen.

    Al moesten we een tijdje op ons eten wachten, de aanblik van passerende lokale schoonheden maakte veel goed.

    Zo eindigde ons zonnig dagje Antwerpen en waren we weeral wat wijzer geworden.

Zondag 18 augustus 2019 – FIETSTOCHT – De Ooidonksfietsroute

  • Die zondag 18 augustus was het weer in spanning afwachten of onze fietstocht letterlijk in het water zou vallen of niet.  De weersvoorspellingen leken echter gunstig te evolueren, want vanaf die zondagmiddag zouden de regenvlagen stoppen, alhoewel het die morgen er nog niet zo naar uitzag.

    Met 20 onversaagde fietsers kwamen we tenslotte samen op de Grote Markt van Deinze.  Een vriendelijke passant maakte een mooie groepsfoto van de roze renners. We hadden ook een nieuw gezicht erbij: Wim uit Wingene wou eens met onze groep kennismaken.

    Dan vertrokken we richting Leie die we een paar honderd meter volgden om vervolgens via een grindweggetje de natuur in te duiken.  Al vlug kwamen we aan een oude Leiearm waar we eigenhandig met een veerpontje dienden over te steken.  We zaten in een mooi natuurgebied aan de “Vosselare Put” en langs de oude Leiearmen vervolgden we onze weg. Grindweggetjes maakten blijkbaar het overgrote deel uit in het begin van deze fietsroute.  Een vriendelijke, lokale schoonheid, niet ver van het Oud Sashuis glimlachte nog naar ons… misschien uit medelijden?

    We kwamen heel vlug aan het kasteel van Ooidonk, waarnaar deze route genaamd is. Het kasteel van Ooidonk is een indrukwekkende oude waterburcht, even ten zuiden van Sint-Maria-Leerne. In privébezit wordt het echter vaak gebruikt voor evenementen, zoals opera-opvoeringen in open lucht, vorige week nog een “elfjesfestival”.  We fietsten onder de zogenaamde “blauwe poort” door en voorbij de monumentale ingang over hobbelige kasseibaantjes.

    Dan staken we nog eens de Leie over en kwamen we in de meer residentiële wijken van Deurle en Sint-Martens-Latem.  In deze buurt liggen verschillende musea van Latemse schilders (museum Gust De Smet, museum Leon De Smet, het museum Dhont-Dhaenens, het museum Gevaert-Minne). We lieten deze wijselijk links liggen, voorlopig toch.

    We fietsten langs de Latemse Kluis, een opmerkelijk bouwwerk tussen het groen.

    Op het bijhorend bordje kan men lezen: “De Latemse Kluis in de Kapitteldreef is een zeldzaam voorbeeld van recreatieve, religieuze architectuur die discreet onderdak moest bieden aan een groot aantal gasten.  Het betreft hier het bekende, voormalige buitenverblijf van de paters Dominicanen uit Gent omstreeks 1930 gebouwd op de gronden van kunstschilder Edgar Gevaert (1891 – 1965).

    In 2018 kon men in HLN lezen: “De Latemse Kluis in de Kapitteldreef is na jaren leegstand weer toegankelijk voor het publiek. Het voormalige buitenverblijf van de paters Dominicanen werd omgebouwd tot een expositieruimte en deze opent op zondag 5 augustus met nooit eerder vertoonde werken van de Latemse kunstschilder Gust De Smet.”

    Dan verder naar De Pinte waar we onder het toeziend oog van een enorme uil onder de spoorweg doorfietsten.  Nu was het toch tijd geworden om een pitstop te doen en in Brasserie ’t Klooster werden we heel warm ontvangen.  De tafels en stoelen werden voor ons gezellig samen gezet en daar op het terras deden we ons te goed aan ons eerste drankje.  Dat het een chique boîte was, zagen we wel aan de prijzen.  De dranken in ’t Eilandje in Kortrijk zijn toch een heel stuk goedkoper.

    Samen fietsen is leuk, maar samen onderweg iets drinken nog leuker.  Zo tussen pot en pint komen weer de levenswijsheden boven in de trend van “je moet van elke dag genieten, morgen kan het te laat zijn” of ’t is hier wel niet goedkoop, maar je kunt het toch niet meenemen”.  Inderdaad, zei Rik, ik heb nog nooit een Corbillard met een remorque gezien.

    Dan weer op de fiets.  Opnieuw over een grindweggetje, fietsten we langs een ander kasteel, nl. het kasteel ‘Scheldevelde’, idyllisch gelegen midden in een park.

    Op internet vind je: “Dit kasteel werd in 1846 opgetrokken door de familie De Potter-Surmont in laat-neoclassicistische stijl. Het is ontworpen door de Gentse architect Louis Minard. De voorkant van het gebouw werd duidelijk gecreëerd om indruk te maken op de bezoeker. In 1858 schonk Zoë De Potter-Borluut het kasteel en bijhorende domein weg aan het Nazareths Bureau van Weldadigheid, om er onderdak te bieden aan minstens zes bejaarde mannen en zes bejaarde vrouwen van het gehucht De Pinte (o.l.v. De Zusters van Liefde). Toen De Pinte in 1868 een autonome gemeente werd, was dit tehuis het belangrijkste twistpunt in de scheiding. Nazareth wou ‘het hospice’ niet zomaar afstaan, maar het gerecht oordeelde in het voordeel van de nieuwe gemeente De Pinte. Nazareth bouwde daarom een eigen Burgerlijk Godshuis. Tot op vandaag zijn er de diensten van het O.C.M.W. en een rusthuis voor een zestigtal bewoners in gevestigd, aangepast aan de hedendaagse noden.”

    Via Zevergem kwamen we aan een oude Scheldearm.  In de jaren ’80 werd hier een “Vredespad” aangelegd, als protest tegen de toenmalige wapenwedloop.  Al vlug fietsten we langs de “huidige” Schelde.  Hier nog niet de brede stroom zoals Antwerpenaren die kennen, maar toch al indrukwekkend en volop ingebed in de natuur.  De weg had de toepasselijke naam “Trekweg”.

    Juist voor de “Grenadiersbrug” in Gavere draaiden we rechtsaf en kwamen we weldra in de kleine dorpskern van Eke.

    Ook daar werd gewag gemaakt van Vredesfeesten.  Eke werd in de WOI zwaar gebombardeerd.  Van de oude kerk rest enkel nog maar de toren.

    Bij de nieuwe kerk moesten we noodgedwongen even halt houden; we zaten immers met een verloren zoon.

    Pieters ketting was kilometers daarvoor afgesprongen en zo was hij achterop gebleven.  Moederziel alleen moest hij de Trekweg afsjokken.  Maar gelukkig mochten we hem gezond en wel weer in onze armen sluiten.

    Deinze kwam weer in zicht.  Via het stadsbos van Deinze, oftewel Goed te Parijs, kwamen we weer in de meer bewoonde wereld.

    Intussen was de hemel helemaal opengetrokken en konden we op een terrasje op de Grote Markt van Deinze eindelijk nog eens genieten van een fris drankje.

    Daar in Taverne Palace werden we bediend door een vriendelijke Hollander.  Maar toen werd het hoog tijd om op onze laatste afspraak te zijn, nl. in het Turkse restaurant, ’t Stoofpotje, een boogscheutje verder.  Met nog een 15 man schoven we aan in het stijlvolle restaurantje.

    De bediening mocht er zeker wezen en iedereen deed zich te goed aan Turkse specialiteiten.

    Het was reeds avond toen we het restaurant verlieten. We namen afscheid van elkaar en moe maar voldaan en nog vol van de toffe herinneringen aan die leuke dag, toog iedereen huiswaarts.

Zaterdag 6 juli 2019 – BARBECUE met Liever Gelijk

  • Onze jaarlijkse barbecue, nu opnieuw in Rollegem, maar dit keer niet in de “nieuwe” zaal van het Oud Gemeentehuis, maar wel in het Parochiehuis aan de andere kant van het grasperk.

    Dit jaar waren er 71 deelnemers (waarvan 56 leden) en het thema dit keer was “Expo 58”.

    Dat dit thema niet zo evident was, bleek later wel in de zoektocht naar de nodige accessoires 😉

    Maar ja, in de beperking toont zich de meester, of less is more.  Met een paar “Belgische” accenten werd de zaal aangekleed en meer moest dat niet zijn.

    Ook dit keer hadden zich verschillende helpende handen aangemeld, om de zaal mee op te bouwen en om de hapjes voor te bereiden.

    De weergoden waren ons opnieuw gunstig gezind.  De bartafeltjes voor de receptie werden onder een schaduwrijke boom opgesteld, regenboogvlaggetjes wapperden boven onze hoofden.  De deelnemers hadden hun best gedaan om zich in de stijl of het thema van Expo 58 of van die tijd te versieren.   Bart dacht zelfs aan het koloniale verleden en had zich een soort jungleoutfit aangemeten.  Alex had een Manneken Pis op zijn hoofd geïnstalleerd, inderdaad Belgisch, maar toch ook een beetje kinky als je er verder over nadenkt 😉  Verder had je nog Martin en Christophe, toevallig in elk dezelfde outfit.  Van de expo ijskreem op de rug van Jo’s T-shirt kon menigeen niet afblijven.  Enfin, iedereen had zijn best gedaan om zich toch ergens in een accentje van de Belgische kleuren te tooien.

    Achter de toog hadden we weer Linda en Marc, onze ouwe getrouwen.  DJ Stefan was eveneens weer van de partij.  Achteraf hoorde ik vele positieve reacties over de muziek van die avond.

    Om het een beetje retro te houden, waren onze hapjes ook op die leest geschoeid: het gekende kaasje met een druifje op een stokje, een toastje met een schijfje ei en opgerold ansjovisje of augurkje, bladerdeeghapjes.

    De cava vloeide rijkelijk naar binnen, zeker met dat aangename weer. Je hoorde regelmatig weer een kurk ploffen…

    Dan werd het tijd om aan te schuiven aan het bbq buffet.  Daar waren we immers voor gekomen. Spijtig genoeg dit jaar geen mannelijke bbq bereider, we moeten dit toch eens gaan aankaarten.

    Iedereen liet het zich wel smaken en menigeen ging voor een tweede keer langs.

    Als dessertje bleven we in het thema en hadden we een expo ijskreem voorzien (de zogenaamde tricolore), indertijd gelanceerd ter gelegenheid van Expo 58 en het verloop der tijden doorstaan.

    René liet zich dit keer ook weer van zijn beste kant zien en bracht een sketch van Monsieur Hulot van Jacques Tati ten berde.  Of de sketch met de slip oorspronkelijk van Monsieur Hulot kwam, weet ik niet, maar ik herinner me wel dat Mister Bean dit ooit ook gebracht heeft.  Misschien dat René zijn mosterd  daar vandaan gehaald heeft 😉

    Ook dit keer kwam het dansen traag op gang.  Men zat liever in groepjes samen om bij een glaasje gezellig te keuvelen.  Pas toen er al wat deelnemers naar huis waren, barstte de dansmicrobe los.

    En heel op het einde werd weer de Sirtaki gedanst.   Dat komt toch elk jaar weer terug en telkens weer wordt dit intens beleefd.

    Maar aan alle liedjes komt een einde, zo ook aan onze BBQ anno 2019.  Terwijl de laatste toogplakkers nog hun laatste drankje nuttigden, begonnen we aan het opruimen van de zaal om deze weer zo maagdelijk mogelijk achter te laten.

    Het was weer tegen drieën dat we met een gerust en voldaan gemoed de deuren achter ons toetrokken.

    Zo kende Expo 58 een korte heropleving, 61 jaar na datum.  Tijd om het weer op te bergen 😉

21 – 23 juni 2019 : Weekend Liever Gelijk

  • Opnieuw op weekend met Liever Gelijk.  Met 28 man trokken we dit keer naar de Flandrienhoeve in Kluisbergen.  Nog nooit zijn er in onze lange geschiedenis zovelen mee op weekend gegaan.  Voor de organisatoren natuurlijk een hele kluif om zo’n bende in bedwang te houden, maar dat viel allemaal heel goed mee, zoals later zou blijken.

    De Flandrienhoeve ligt in het zacht glooiende landschap van de Vlaamse Ardennen.  De kamers zijn alle naar Vlaamse renners vernoemd.  En natuurlijk profiteerden we dit keer opnieuw van een fantastisch weertje.  Vanaf 18u gingen de deuren open voor het grote publiek, maar sommigen waren al wat vroeger gekomen om een helpende hand toe te steken.

    Hans en Geert hadden dit keer weer het vrijdagavond maal voorzien.  Een voorgerechtje met tomaat, mozzarella, Italiaanse ham en rucola.   Nadien een heerlijke spaghetti.  En als dessertje een lekker ijsje.  Maar natuurlijk moesten we vooraf nog aperitieven.  Buiten op het gazon werden  tafels opgesteld en alle stoelen werden in een grote kring daarrond gezet.  In het avondzonnetje lieten we ons de dranken en de hapjes goed smaken.  We moesten immers niet meer de baan op en dan kan dat wel.

    Na het avondmaal vergastte Kurt O. ons nog op een zelfgemaakte quiz.  Hij had er zijn werk van gemaakt, zo zeer zelf dat we de quiz over twee avonden moesten spreiden.

    De quiz was een beetje gebaseerd op de Homo Universalis, want na elke proef vielen er eentje of twee af.  Om een paar proeven op te noemen: we moesten de lengte van een touw raden, de leeftijden van een aantal bekende holebi’s.  Nadien een paar proeven buiten, zoals balletjes gooien in een tas, met een balletje tussen de knieën een afstand afhuppelen.  De proeven waren inderdaad niet zo gemakkelijk en we moesten dikwijls herbeginnen.   De tofste proef vond ik echter de Alzheimer Quiz: zoveel mogelijk voorwerpen onthouden en nadien opschrijven.

    Tot daar het eerste deel van de quiz, we zouden de volgende avond wel verder doen.  Natuurlijk werd er nadien nog een drankje genuttigd, tafelvoetbal en nog een paar andere gezelschapsspelletjes gespeeld.  Waar vorig jaar de spelletjes tot diep in de nacht duurden, gingen de meesten nu op tijd naar bed.  We hadden de volgende dagen immers een heel programma af te werken.

    Na, misschien voor sommigen, een niet zo verkwikkende nachtrust, mochten we toch genieten van een uitgebreid ontbijt die zaterdagmorgen.  Als eerste buitenactiviteit van ons weekend, gingen we op stap naar de top van de Kwaremont.  Langs landelijke wegeltjes, allemaal netjes op een rij, bereikten we het zenuwcentrum waar de Ronde van Vlaanderen elk jaar weer duizenden toeschouwers lokt.    Eddy, immers van de streek, wist ons te vertellen dat de naam Kwaremont van Gallo-Romeinse oorsprong is en vierkante berg betekent.  Na een rondje door het dorp waar we een paar mooie kunstwerken in de tuinen mochten bewonderen, trokken we terug naar onze hoeve om met een aantal auto’s naar Oudenaarde te trekken voor onze eerste activiteit die dag.

    We werden door twee gidsen, Wivine en Dirk, verwacht aan het Stadhuis van Oudenaarde voor onze stadswandeling over “Arbeiders en Baronnen”.  Misschien door een kleine onoplettendheid, omdat daar toevallig een lokale schoonheid passeerde – wie zal het zeggen – verloor er eentje zijn evenwicht en viel ter aarde neder.  Tja, onze Jan H. zal zich dit weekend nog wel lang blijven herinneren als datgene waarop hij zijn elleboog brak.   Gelukkig hadden we onze flying nurse Eddy die hem op tijd naar het ziekenhuis bracht om hem een beetje op te lappen.

    Onze 28-koppige bende werd in tweeën gedeeld en ging elk met zijn eigen gids mee.  Onze groep werd begeleid door Wivine, een dame heel rad van taal en ook heel bevlogen.

    Wivine nam ons eerst mee naar de Hoogstraat, een van de voornaamste straten van Oudenaarde en waar nu vele scholen, zij aan zij liggen.  Onze gidse wist ons te vertellen, dat Oudenaarde op het einde van de negentiende eeuw een heropleving onderging, mede door de bouw van een station (eigenlijk op het grondgebied van Bevere), gelegen buiten de stadswallen die in de 18e eeuw gesloopt werden.

    Zij nam ons mee naar het Tacambaroplein, een plein ter nagedachtenis aan de Belgische vrijwilligers die in  Tacambaro in Mexico omkwamen in het Mexicaanse avontuur van Maximiliaan van Oostenrijk en de Belgische prinses Charlotte.  Het beeld op het plein kijkt in de richting van Mexico. Wivine wees ons daar ook op verschillende huizen van textielbaronnen.  Van de textielfabriek zelf, van de broers Omer en Prosper Gevaert, is er niet veel meer over.  We herkenden nog de industriële gebouwen met de typische daken, nu een parking van een fitnesszaak, het oude stoommachinegebouw, de opslagplaatsen in “Manchesterstijl” (een bakstenen gebouw met brede vensters).  De wijk die door Gevaert voor zijn werknemers was aangelegd, was echter nog helemaal behouden.  We verbaasden ons over de toenmalige “arbeidershuizen” die zelfs voor de begrippen van deze tijd niet klein te noemen zijn. We maten een gevelbreedte van zeker 5 meter.

    Je had er een strategisch gelegen café op een hoek, vroeger “Werkmanslust” nu de Pink Panther genaamd, en aansluitend de bakstenen huizen met trapgeveltjes en bakstenen ornamenten, ontleend aan ontwerpen uit de textielsector

    Elk huis had ook een tuintje en vooruitstrevend voor die tijd, aansluiting op stadsgas, elektriciteit en riolering.

    Dan verder naar het stadspark Liedts, vroeger eigendom van de vooraanstaande familie Liedts. Charles Liedts, een belangrijke Belgische jurist en staatsman, liet er rond 1860 een buitenverblijf bouwen.  Na succesvolle diplomatieke onderhandelingen met Frankrijk werd hij baron en koos hij als devies “All for Duty”. Deze familieleuze prijkt nog altijd op de cartouches van het huidige kasteel.

    Charles’ zoon, Amedée Liedts, verbouwde het oorspronkelijke pand. De kinderloze Amedée schonk het “Kasteel Liedts” met de bibliotheek, de kunstverzamelingen en de tuin in 1907 aan de stad op voorwaarde dat de begrenzing van het “Park Liedts” nooit zou wijzigen en dat ook de volkstuintjes bleven bestaan. Nu is het kasteel een vrijzinnig centrum (Huis van de Mens).

    In het park kwamen we ook de tweede groep weer tegen.  Iedereen kwam weer samen op de Grote Markt van Oudenaarde en daar eindigde ons eerste deel van die dag.

    Voor het middagmaal werden we verwacht in het restaurant Lou Pahou in Ronse.  In een deftig herenhuis mochten we aanschuiven voor een gezellig etentje.  Alles was in orde, de cava als  aperitief, het aspergesoepje, de varkenswangetjes met gratin dauphinois en een salaatje, de frangipanetaart met koffie.

    Dan werden we verwacht voor het tweede deel van die dag aan het Toeristisch Kantoor van Ronse.

    Daar werden we opgewacht door Eddy Vandewalle.  Zoals achteraf zou blijken, hadden we met Eddy wel de hoofdvogel afgeschoten.  Hij had ook zijn huiswerk gedaan, want hij toonde een boek met een titel relevant aan onze vereniging: ‘Het is gelijk teken’.

    Hij vorderde ons dan op om verschillende leestekens op te noemen, de komma, het punt, het koppelteken, in het Frans trait-d’union, ook genoemd verbindingsteken.  Hij verwees dan naar de “verbinding” die Ronse indertijd had met het Waalse hinterland.

    We brachten een kort bezoek aan het ‘Must’, museum over textiel in Ronse door de eeuwen heen. En zoals vorig jaar in Komen-Waasten, mochten we hier ook nog wat weefgetouwen in werking zien.  Eddy toonde ons  nadien een estaminet uit de 19e eeuw.  De inboedel van café In den oude Dragonder was hier in een ruimte samengebracht en opgesteld.  We kregen nog een aperitiefdrankje, een Ronsenaarke, aangeboden.  De fles ging wel een paar keer rond.  We verwonderden ons ook over de mooie klanken die een “Symphonium” voortbracht.

    We zagen er ook de voorloper van de “flipperkast”, porseleinen luciferaanstekers, pruimtabakpotten (smakelijk) op de vloer.  Maar hoe heette het drinken uit de holte van een omgekeerd glas alweer?

    Vervolgens verder door Ronse op zoek naar authentieke cafeetjes, de naam van onze wandeling heette niet voor niets “Van Tap tot Tegeltableau”.

    We bezochten heel kort de Crypte onder de Sint-Hermeskerk.  Deze staat in verband met de verering van de plaatselijke heilige, Sint-Hermes, die aanroepen wordt tegen zenuw- en geestesziekten.

    Dat Ronse heel leuke pleintjes kent, mochten we dan ook ervaren.  We passeerden een kerk omgebouwd tot een soort “voedingstempel”, de Passage, we bewonderden de tegels op de gevel van een muziekcafé, maar een volgende café was pas gepoetst en daarom wierpen we van verre een blik op het interieur en op de uitbater.

    We sloten ons bezoek aan de cafés van Rone af op de Grote Markt in de “Harmonie”.  Daar mochten we de tegeltableaus in al hun glorie aanschouwen en bewonderen.   Een heel beminnelijke garçon presenteerde ons de lokale biertjes.  En voor wie het in zijn dagboek wil noteren, zijn naam is Baptiste 😉

    Dan terug naar onze hoeve voor het avondmaal.  Natuurlijk weer een aperitiefje in de warme avondzon.  Sommige binken lieten hun naakte torso’s bewonderen.  We keken ernaar en zagen dat het goed was, de ene al wat beter dan de andere.

    Dan was het tijd om aan te schuiven: een kazen- en charcuterietafel met stokbrood en groentjes allerhande.  We lieten het ons zeker smaken.

    Daarna begon het tweede deel van de quiz van Kurt.  We mochten onze woordenschat toetsen aan het “groot Nederlands dictee” in een aangepaste versie, maar daarom niet minder moeilijk.  Dan nog een paar behendigheidsproeven, een koekje van je voorhoofd in je mond krijgen (zonder je handen te gebruiken), met een pingpongballetje op je palet stuiterend, een rondje lopen, een fles met water proberen rechtop te plaatsen door deze omhoog te gooien.   En na nog een paar andere zuig- en trekproeven, kwam onze Philippe als overwinnaar uit de bus. Voor zijn prestaties kreeg hij een mooie neon regenbooglamp cadeau.

    Nadien was het weer tijd voor de gezelschapsspelletjes, maar toch niet zo veel later, kropen de meesten na deze lange en vermoeiende dag onder de lakens.

    De volgende ochtend werden we opnieuw verwacht door Eddy aan het oude stationnetje van Ronse voor onze Art-Deco wandeling.  Het was een revelatie te vernemen, dat dit het oorspronkelijk station van Brugge was, dat eertijds op ’t Zand stond van 1844 tot 1879 en in 1881 in Ronse werd heropgebouwd.

    Nadien begonnen we onze echte Art-Deco wandeling aan het college van Ronse.  Eddy liet ons daar de karakteristieken van deze stijl ontdekken: de horizontale lijnen, de voegen die dieper liggen, zodat er een schaduw ontstaat die de horizontaliteit nog benadrukt, de lichte kleur van de baksteen.  Aan de huizen ietsje hoger in de straat herkende je de trapkokers met glas-in-lood, de verwijzing naar boten met hun ronde vensters.   Eddy nam ons ook mee naar het huis van de Nederlandse kunstenaar Mark Manders, die al geruime tijd in Ronse woont.  Een bewijs dat Ronse ook op de kaart staat van de hedendaagse kunst.

    Verder naar een straat met bijna louter art-deco huizen.  Weer met de typische horizontale structuren, modern smeedwerk op balustrades en op de deuren.  Hij gaf ook voorbeelden aan van schilders uit die tijd, zoals een Picasso, Modigliani, een Kees Van Dongen, een ontwerp van een jurk van met een enorme print van een kreeft erop, de voorloper van de bedrukking op onze T-shirts.  Hij verwees ook naar de Russische schilder Malevich met zijn zwarte vierkant geschilderd in een hoek van een kamer.  Iets wat tot dan toe nog nooit was voorgesteld.  Dat was ook een van de stokpaardjes van Eddy.  Zijn standpunt was, dat alles in vraag kan gesteld worden en dat men samen zoekt welke mogelijkheden er zijn bij een vraagstelling om tot een oplossing te komen.

    Het woord dat hij daarbij dikwijls herhaalde was “paradigma”.

    Eddy was in een vroeger leven nog leraar moraal aan verschillende scholen.

    Bij een deur met de afbeelding van een naakte vrouw, bleef Eddy even staan.  Deze figuur veroorzaakte destijds veel ophef bij de meer vrome bevolking van de stad.  Eddy vertelde ons een anekdote hierover.  Tijdens één van zijn vroegere rondleidingen, vertrouwde een vrouw hem toe, dat zij als jong meisje, op weg naar school, steeds wachtte tot er niemand in de straat te bespeuren viel en dat zij dan vol bewondering over de mooie rondingen van de vrouw ging wrijven.

    Dan bracht Eddy ons terug naar het station waar we spijtig genoeg afscheid van hem moesten nemen.

    Voor ons laatste deel van het weekend vertrokken we naar de Zwalmmolen waar we aan de oevers van de Zwalm een picknick verorberden van de restjes van het weekend.

    De gids van dienst, ook Eddy genaamd, nam ons mee voor een maaldemonstratie in de Zwalmmolen en voor een wandeling langs de Zwalm. We leerden er alles over bovenslag- en de onderslagwatermolen, hoe vissen via een omweggetje voorbij stuwen konden geraken en over het geheimschrift van molenaars.  Hij had het zelfs over Gerard de Duivel en vertelde daarbij het verhaal van de duivelsbeten in de bladeren van het riet.

    Na de wandeling togen we terug naar onze hoeve om nog een laatste drankje te nuttigen.

    Alles werd netjes opgeruimd en terug op zijn plaats gezet.

    Vermoeid maar tevreden toog iedereen huiswaarts.

Woensdag 19 juni 2019 – Film in de Budascoop – MAURICE

  • Die woensdagavond werden we uitgenodigd in de Budascoop om een gerestaureerde, 32 jaar oude holebifilm te komen bekijken.

    Inderdaad, Maurice kwam indertijd in de zalen in het gezegende jaar 1987.  Hetzelfde jaar waarin Liever Gelijk geboren werd.  In die tijd, eind jaren tachtig, werden er met grote regelmaat “homofilmen” uitgebracht.  Natuurlijk moest elk gerespecteerd lid van de toenmalige holebigemeenschap die film(en) gaan bekijken.  Dergelijke filmen waren indertijd een ware riem onder het hart voor de holebigemeenschap en bevorderde in positieve zin de acceptatie en integratie.  Onbekend maakt immers onbemind en door op een positieve manier homoseksualiteit in beeld te brengen, bracht het onze zaak alleen maar voordeel bij.

    Maar nu terug naar Maurice.

    De film is een bewerking van het gelijknamige boek van E.M. Forster (dezelfde als die van “Call me by your name”) uit 1971 en gaat over een homoseksuele relatie in het Engeland van vlak voor de Eerste Wereldoorlog.

    Maurice (James Wilby) leert Clive (Hugh Grant) kennen in Cambridge en geven toe aan de liefde voor elkaar.  Clive trekt zich echter terug na de veroordeling van een medestudent op basis van zijn homoseksualiteit.  In die tijd was dit immers nog strafbaar en sociaal totaal niet geaccepteerd.  Clive vlucht in een huwelijk.  Bij een bezoek aan Clive en zijn vrouw leert Maurice de jonge jachtopziener Scudder (Rupert Graves) kennen en een passionele liefdesrelatie ontstaat.

    Maurice kiest, ondanks alles, voor zijn relatie met Scudder, die daar zelfs zijn vertrek naar Argentië voor laat schieten.  Clive blijft alleen achter bij zijn vrouw en in zijn beschermd wereldje.

    De film duurt 140 minuten en herkauwt in het grootste deel voortdurend het thema homoseksualiteit in de toenmalige maatschappij.  Pas in het laatste deel van de film, komt er wat Schwung in de zaak en kunnen we eens genieten van wat mannelijk naakt en geraakt het verhaal in een stroomversnelling.

    Kortom, het is een mooie (kostuum)film, mooi in beeld gebracht, maar met een zeer langzaam verhaal.  Maar voor die tijd kon het eigenlijk niet lang genoeg duren, omdat dergelijke filmen eerder zeldzaam waren.  Nu kijken we er wel anders tegenaan.

    Door de Budascoop werden we na afloop nog op een glaasje Cava getrakteerd en Eef was onze perfecte gastvrouw.